Med båda fötterna på jorden kommer man inte långt

Hoorspel

2012-03-02T09:59:00.014-08:00

Lees hier het verhaal 'Hoorspel' waarmee ik de schrijfwedstrijd van de UK won:

http://uk.webhosting.rug.nl/wordpress/2011/2012/02/16/uk-22/

Als je je door mij bekeken voelt tijdens het lezen, kun je het verhaal ook gewoon rustig hieronder lezen:

Hoorspel

Wat zijn jullie mooi. Jullie zitten op de eerste rij, net als ik. Ik gluur naar jullie kleren, maar durf
niet te lang te kijken. Huidskleurige panty's – nee, dat heet vast champagnekleur in jullie geval,
met extra glans. Een korte rok van kant, een stijlvol jurkje met enig decolleté – Nu echt stoppen met staren. Ik zou aan niets anders moeten denken. Zou geconcentreerd moeten luisteren naar de neef van Lex op gitaar.
Jullie schoenen glimmen in het licht dat door de glas-in-loodramen schijnt. Dat jullie er aan gedacht hebben ze te poetsen. Jullie zijn vast het soort mensen dat hun schoenen altijd netjes gepoetst heeft, voor het geval dat. Toe nou. Laat ik nu in ieder geval doen alsof ik luister. De neef van Lex lijkt mooi te spelen en jullie kijken bewonderend.

Ik ben niet mooi. Sinds mijn moeder mijn kleren niet meer uitkiest draag ik zwart. Elke dag, maar
het is nooit stijlvol. Toch was ik er beter op voorbereid dan jullie, al zie je dat misschien niet aan
mijn schoenen. De neef van Lex is klaar met spelen en jullie huilen weer. Rood past op zich mooi
bij zwart, maar jullie moeten niet teveel in je ogen wrijven. Dan zie je minder goed.
Plotseling kijken jullie me aan, alsof ik dat echt zei. Met jullie ogen wijzen jullie dwingend naar het
psalmboek. Het is tijd om te zingen.
Ik zing niet. Ik wil de begrafenis van Lex niet verpesten.
Na het zingen staat een van jullie op om een toespraak te houden. Jullie waren zijn beste vrienden, dus jullie mogen dat. De tekst staat afgedrukt in de liturgie en ik lees dat Lex juist zo blij was de laatste tijd. Vonden jullie. Hij had net een nieuwe baan en had allerlei grootse plannen voor de toekomst. Hij zong onder de afwas. Dan kun je toch niet dood willen? vragen jullie je af. Waarom heeft hij jullie niet verteld dat hij niet gelukkig was? schrijven jullie vertwijfeld. Hij had toch met jullie kunnen praten? En juist op zijn feestje, wat is dat nu voor timing? Hij ging meer wijn halen. Omdat het zo gezellig was, vonden jullie.

Lex en ik zijn al jaren huisgenoten, maar mij vragen jullie niets. Ik ben doof.
Ik weet dat ik niet kan antwoorden op jullie manier, maar ogen hebben we alledrie. Toch?
Ik hoorde Lex nooit zingen, maar ik zag zijn mondhoeken. Op zijn verjaardag voerde hij de vogels
taart en zag ik bloemen in de vuilnisbak.
Zal ik jullie mijn kant van het verhaal vertellen? Hoe Rob en ik Lex zagen in het park? Jullie
kennen Rob wel, die jongen die soms bij mij is als jullie bij Lex op bezoek zijn. We weten wel dat
jullie over ons roddelen waar we bij zijn. Dat heeft Lex verteld en dat geeft niet, dat doen we ook
over jullie.
Wacht, ik schrijf het voor jullie op. Anders gaat het zo lastig hè, moeten jullie straks ondanks alles
lachen om mijn geluiden. Het duurt wel even voordat Lex er bij komt, maar zo ging het nu eenmaal
die avond.

Rustig een kaassoufflé eten terwijl ik haast heb, dat kan Rob. Als we bij elkaar zouden horen, zou ik me ergeren. Maar nu hoeft dat niet. We zijn vrienden en dat is genoeg. Rob leunt tegen zijn fiets en glimlacht wat voor zich uit. Hij kan dat, het leven losjes aankijken en wel zien wat komt aanwaaien, wat blijft plakken. Hij pulkt in een gaatje in zijn zadel, neemt weer een hap.
Of je het laatste stukje op de fiets op kunt eten, zodat we vast verder kunnen? Daar denkt hij over na tot er alleen nog kruimeltjes in het geblokte zakje zitten. Hij frommelt, gooit weg en smakt nog wat na.
Doet snel: AH JOH en: WE ZIJN TOCH AL TE LAAT. Slaat me in het voorbijgaan op mijn schouder.
KOM, GAAN WE?
Ik stap op mijn fiets. Wilde hem nog meer vertellen, maar nu fietsen we achter elkaar. Het is druk
op straat. Er loopt een groepje verklede studenten midden op de weg. Ze zijn konijnen en vanavond gaat het gebeuren. Op het Broerplein staan nog maar weinig fietsen. Een enkeling zit misschien nog te zonnen op het dakterras bij de kantine, maar verder moet de UB zich op deze avond geen illusies maken. De stad lonkt, de straten zijn nog warm. De klok van het Academiegebouw loopt voor, dat weet ik, maar we zijn hoe dan ook asociaal te laat voor het feestje van Lex.
Bij het Lopende Diep wachten we tot de rij auto's gepasseerd is. Ik gebaar met één hand dat we het eigenlijk niet kunnen maken hè, zo laat komen en dan niet eens een fatsoenlijk cadeautje.
Rob haalt zijn schouders op.
LEX BEGRIJPT HEUS WEL DAT WE HOPEN TE KOMEN ALS DE REST WEG IS. EN BOVENDIEN, WE HEBBEN TOCH EEN FLES GOEDE WIJN?
(En jullie maar denken dat onze gesprekken zich beperken tot korte hoofdzinnen, woordjes,
gebaartjes.)
EEN FLES WIJN VIND IK NIET GENOEG, DAARVOOR ZIJN WE AL TE LANG HUISGENOTEN, vind ik.
ANDERS BEDENK JE DAT DE VOLGENDE KEER WAT EERDER, gebaart Rob losjes.
We fietsen in de richting van het Noorderplantsoen. Iedereen die we net niet op straat zagen is daar. Pastasalade eten, bellen naar de bierkoerier. Muziek misschien?

ZULLEN WE NOG EVEN VAN HET LAATSTE BEETJE ZON GENIETEN?
Rob geeft toe, we laten onze fietsen leunen tegen een dikke boom. De helling af naar beneden en
dan naar het water kijken. Het is zo'n avond waarop ik sommige mensen zou willen laten weten van WAT FIJN DAT JIJ en IK BEN ZO BLIJ DAT. Beginnen met IK VIND JE ZO en dan wat met m'n handen wapperen. Zoeken in de lucht.
Er zweeft een laagje spanning tussen de mensen vanavond, een onbedoelde bijkomstigheid van
een zomeravond. De mensen willen elkaar aanraken, dat zie je meteen. Maar de zon schijnt nog tussen ze door. Straks, als het donker is.
WIL JE WIJN? gebaart Rob.
Ik knik. ZULLEN WE LEX SMS'EN DAT WE IN HET PARK ZITTEN, MET ZIJN WIJN?
JA, DOE MAAR. ALS PROTEST DAT ZIJN FEESTJE NIET HIER IS.
We glimlachen dezelfde glimlach. En ja, beschenen door de ondergaande zon zijn we mooi, voor
het geval jullie dat willen weten.
Een kurkentrekker. Rob pakt de fles en begint tegen de kurk te duwen. We duwen om de beurt, maar de kurk wijkt geen duimbreed de fles in.
Lex antwoordt dat hij ook komt, waar zitten jullie?
Leuk feestje dus, glimlachen we weer.

Daar is Lex, strompelend, bijna het water in, ploft net op tijd neer.
JULLIE ZITTEN HIER. KOMEN NIET? vraagt hij.
WE WAREN AL ZO LAAT. Ik haal m'n schouders op.
JIJ BENT NU NIET OP JE EIGEN FEESTJE, WAAROM? vraagt Rob langzaam.
Lex kijkt naar zijn handen. Hij beweegt zijn vingers alsof hij piano speelt.
Zijn schouders bewegen mee, knieën dansen onrustig op de onuitgesproken tonen. Hij ruikt naar
bier en nog iets. Worst of angst. Tenminste, ze zeggen dat je dat kunt ruiken.
HOE GAAT HET? WAS HET GEZELLIG?
JA. LEUK, GEZELLIG. KIM EN MONIEK ZIJN ER.
We staren. De wollige, oranje zomersfeer begint brokkelig te worden. De huizen kunnen de zon
bijna niet meer dragen.
WE HADDEN GEEN CADEAU, gebaar ik klein.
GOED. FIJN. IK WIL NIETS. IK WIL. NIETS. HOE ZEG JE DAT.
Lex' mond beweegt terwijl hij gebaart. Ik denk dat het schreeuwen is, heel veel geluid maken.
Hij pakt de fles wijn. Duwt met een felle beweging de kurk door de fles.
Giet, slikt, zucht. Giet, slikt, zucht. Giet, giet, slikt.
IK WIL. IK WIL. IK WIL GRAAG. En dan bedoelt hij vast GODVERDOMME.
Slikt, buigt zich naar het water. Kotst. Zucht.
Ik kijk hoe ik mijn hand op Lex' rug leg. Is dat alles wat ik kan?
Ik wil hem troosten met de zinnen waarvan het einde eerder zoek was. Je hoeft niet met elke wolk
mee te rennen, wil ik gebaren. Maar zulke uitspraken passen beter als je op je rug naar de wolken
ligt te staren. In een weiland, picknickmand mee. De hele dag nog voor je.
Lex staat op, knikt nog even en loopt weg. Ik wil hem achterna gaan, maar Rob schuift naar me
toe, houdt me tegen.

Mijn schoenen zijn niet gepoetst. Mijn kleren zijn niet chic, maar ze zijn net zo zwart als die van
jullie. Het leven is geen hoorspel, begrijpen jullie dat?

Stroom

2012-01-30T19:13:00.000-08:00

Voor de gedichtenwedstrijd van de Poëziemarathon kon uiterlijk op 10 januari een gedicht worden ingestuurd. Het thema van de wedstrijd en van Gedichtendag was 'Stroom'.

Om 23.30u was het gedicht nog niet af, maar hield mijn computer er mee op. Poes Oscar had het snoer gedeeltelijk doorgeknaagd en daarom had ik nu geen stroom meer. Wel zo toepasselijk. Ik mocht de computer van een huisgenoot lenen. Om 23.50u was ik tevreden, bijna overdreven netjes op tijd was dat geweest. Gelukkig had de geleende computer plotseling geen toegang meer tot internet en werd het zo toch nog een klein beetje spannend. Ik probeerde mijn eigen computer weer, hield het bijna doorgeknaagde snoertje zo recht mogelijk en ja hoor, een beetje stroom wilde er toch nog wel doorheen.

Zo kwam het dat ik om 23.58u dit gedicht instuurde:

Uw stoffen tas en gemompel
verspert onze doorgang
U staat vaak zo stil

wuift niet met het riet
raakt achter op dieren met een poot minder
U bent beige geworden, meneer
blijven hangen in de bocht

Wij bekennen geen kleur, geen tijd
Schrapen en gappen van alle walletjes
Wij gedijen nergens, snakken enkel
Begeren nieuwe plaatsen die we vluchtig

verlaten. Dat heet voortvarend meneer,
terwijl u klampend huist
in de dingen die voorbijgingen

Ach kom meneertje, het is welletjes
Laat u toch door ons vervoeren
Of heeft u soms liever dat we u langzaam
slijpen, strippen tot koude botten verwateren
in een zeemansgraf

En ik won!

Rommeltje

2012-01-01T19:50:00.001-08:00

Op mrloes.web-log.nl was het al een tijdje een rommeltje, doordat web-log weblog wilde worden maar er tijdens de verhuizing van alles kapot was gevallen en ze de verhuisdozen niet netjes hadden uitgepakt. Hier komt binnenkort mrloes 2.7.

Hieronder alles wat ik heb kunnen redden van mrloes 2.0 t/m 2.4.

2013 (11-11-2009)

2012-01-01T19:48:00.001-08:00

En toen was ik er klaar mee, dat bloggen. Eerst schreef ik vanuit Stockholm om jullie op de hoogte te houden, toen werd het Groningen en uiteindelijk ook nog wat berichtjes uit Amsterdam.
Ik blogde naast het ik-ben-weg-en-jullie-willen-misschien-wel-weten-wat-ik-zoal-doe vooral om mezelf aan te zetten tot schrijven. Maar dat aanzetten hoeft de laatste tijd niet meer, want door het een en ander is er het een en ander in gang gezet, waarover misschien later meer.

Voor iedereen die nu denkt: "Hè jammer, een blog minder om elke dag (haha, élke dag? Moet je niet doen :) te checken", had ik bedacht dat als je nu komende december begint met 'December 2005' (zie archieven), dan kun je nog tot 2013 doorlezen/herlezen!

En wees gerust, ik kom wel weer terug hier, want ik ga zeker weer weg en dan mogen er weer op-de-hoogte-houden-blogs geschreven worden. Tot later!

Vlekje (26-05-2009)

2012-01-01T19:47:00.001-08:00

Een tijdje geleden typte ik dat ik graag nog wilde vertellen over

de drie keuteltjes die vanmorgen op de mat lagen.

Op de een of andere manier heb ik het stukje toen niet afgemaakt, maar hier is het dan alsnog. N.B. Het lentezonnetje is die ene van de ochtend van 25 maart en de mat is die zwarte met die witte haren thuis in het dorp B.

Glanzend strekten ze zich uit in het lentezonnetje, de een nog mooier dan de ander. De poes die deze perfecte poepjes had gelegd was Vlekje.

Vroeger, toen hij klein was en nog heel schuldbewust kon kijken als-ie voorzichtig door een met zorg opgesteld legotafereel probeerde te lopen en toch omviel, had Vlekje zijn roze neusje opgehaald voor zulke daden op de mat. Vroeger was Vlekje een engeltje geweest, dat zich niet ophield met dergelijke aardse behoeften en eventuele engelenspatjes zeker niet zo zichtbaar in de zon had geplaatst.
Vlekje was een engeltje dat zich op een dag per ongeluk in een nestje aardse wilde poesjes bleek te bevinden. De moeder besloot hem te houden. In een poging al dat wit weg te wassen likte ze zijn oortjes tot ze onherstelbaar roze werden en bracht ze wat zwarte vlekken aan op zijn zachte, witte vachtje. Zo zou hij minder opvallen. Maar Vlekje viel wel op. Hij speelde niet graag met de andere poesjes en al helemaal niet met die rare zwarte staart die zich verdacht vaak achter zijn rug bevond. Hier werd hij een beetje bang van en daarom verstopte hij zich het liefst tussen de witte lakentjes van een poppenmandje. Maar de staart achtervolgde hem keer op keer. Hoe vaak hij ook rondjes draaide alvorens te gaan liggen, de staart bleef. Uiteindelijk viel hij dan in een diepe slaap, zijn staart tegen wil en dank om zich heen gekruld.

Later fungeerde Vlekje een tijdje als de Japanse door en door-tevreden keizer van het huis in het dorp B. Hij was wijs geworden, de staart een trots deel van zijn jonge, breed-witte poezenlijf, maar de ogen minstens negen levens verder. Hij kijkt bedachtzaam om zich heen, voelt de perfecte samenstelling van heuvels en kuilen op het bed van het meisje en legt zich uiteindelijk voorzichtig tegen de voet van een berg. Bescheiden maar alwetend aan het voeteneind.

Nu is Vlekje's lijf veel levens verder. De poten weten soms niet waar ze het moeten zoeken en willen steeds vaker de andere kant op dan de kop en de staart. Dan stopt Vlekje en staart moeiteloos een paar minuten lang naar een willekeurig stukje parket in de verte. De staart wacht dan geduldig en staart mee naar de grond. Dan mag iedereen gerust denken dat hij het ook allemaal niet meer weet, maar eigenlijk worden op die momenten weer een paar laatste stukjes gevonden van de grote Filosofie van het Leven-legpuzzel. Dat lastige hoekstukje waar je al zo lang naar zoekt, Vlekje heeft 'm allang. Zijn oortjes mogen de felle zon die soms schijnt over het dorp B. dan niet meer aankunnen en de rugleuning van de bank mag zich dan te moeilijk noemen om nog zonder soms naar beneden te vallen belegen te kunnen worden, Vlekje maakt het niet slecht. Zijn staart volgt hem nu al zeker zeventien jaar zonder hem nog bang te maken en ach, die poepjes die de staart soms achterlaat, dat heeft Vlekje hem dan maar vergeven. Gewoon rustig doorlopen, af en toe even stoppen, mediteren, nog even in alle hoeken van de kamer kijken of er geen wezenlijke gedachten vergeten zijn, wat rondjes draaien om te kijken of die zich ook niet steeds net achter je, net buiten je ooghoeken bevinden en dan slapen. Als een engeltje.

Gedicht van Boris (05-05-2009)

2012-01-01T19:46:00.001-08:00

Omdat ik de hele tijd weg ben en dan vervolgens geen tijd maak om over dat wegzijn te schrijven, heeft onze kat Boris een gedicht geschreven. Geniet ervan.

\\\\\\\\\\\\\\\\p

09ççççççççç

çççççççççç

ççççççççç

çççççççç

ççççççç

çççççç

ççççç

çççç

ççç

çç

ççççç

€Þå/*

DS0075q1

(Geen titel) (23-04-2009)

2012-01-01T19:45:00.001-08:00

Gek. Nu zullen er nooit meer stukjes zijn over merels in tuinen, Franse café's en grote verlaten pleinen. Geen overpeinzingen meer over Groningse marktlieden en rechte sloten gezien vanuit een auto onderweg naar het Nederlandse platteland. Geen mensen op een bankje onder de grote boom op de terp of een meisje met een strakke broek in de Herestraat. Ja, het is er allemaal nog wel, maar Martin Bril niet meer.

Write Now! (17-04-2009)

2012-01-01T19:44:00.001-08:00

Met dit verhaal won ik de tweede prijs bij de Groningse voorronde van de schrijfwedstrijd Write Now!

Stripverhaal- Met tekeningen van jou -

Wat vind je mooi, bruin of blond? Of liever zwart-wit, met potlood, dat mag natuurlijk ook.

Toe maar, teken haar maar, precies zoals jij haar graag wilt. Doe toch maar in kleur trouwens, dan kun je haar van die mooie donkerrode lippen geven, de kleur van kwaliteitswijn, daar houden de jongens wel van. Zij dronk het laatst voor het eerst, een slokje van haar vader. Daar kreeg je zo’n rilling van, betekende dat dat het lekker was?

Het haar hoeft niet al te netjes hoor, dat is de mode tegenwoordig. Lekker wild, met af en toe een verdwaald speldje en veel loshangende, uitdagende lokken.

Het is trouwens zomer, dus veel hoef je haar niet aan te trekken.

Misschien moet je haar maar een vestje geven, dat vindt haar moeder wel prettig. Ze gaat straks op de fiets naar het strand en anders verbrandt ze nog. Zelf vindt ze dat wel sexy, roodverbrande wangen, lippen van kwaliteitswijn en haar nieuwe knalgroene bikini. O, die hoef je niet te tekenen hoor, die zit al in haar tas.

Ze wacht tot haar vriendinnen haar komen ophalen. Denk maar aan een zeventiende-eeuws schilderij. Een bleek meisje met een glanzend olieverflichaam. Haar borsten, jong en onervaren, bollen bleek boven haar jurkje uit. Of hemdje, wat jij wilt. Nu is het meer achttiende-eeuws, het jongere zusje uit een Jane Austenfilm. Vol verwachting kijkt ze uit het raam. Zou ze worden opgemerkt? Weet ze wat haar te wachten staat? Wacht ze of weet ze precies wat ze wil, straks, daar buiten?

Ze wilde liever niet buiten wachten, in de tuin bij haar ouders. Haar vader probeerde een bloemenperkje aan te leggen, maar staat nu puffend met de buurvrouw te praten, zijn lichtroze buik steunend op de heg. Of hij is in slaap gevallen met de krant en nu loopt er een klein straaltje speeksel uit zijn halfopen mond, zijn ontblote bovenlijf zwetend onder de krant. Het maakt niet uit, het is allebei ergerlijk. Haar moeder zit de tv-gids te lezen, waarschijnlijk. Het doet er niet toe, dit zien we toch niet; we zijn nog maar bij het eerste plaatje.

Daar zit ze, onbewogen voor het raam. Ze wil weg, de vakantie heeft lang genoeg geduurd hier thuis, alleen met haar ouders.

Hoe had je de rest van haar kamer in gedachten? Is het zo’n meisje met een wastafel vol oorbellen, sjaaltjes, kettinkjes, glittertjes, poedertjes en flesjes, een uitpuilende toilettas op de grond, daarnaast kleurige hemdjes, grappige zomerjurkjes, frivole muiltjes, slippertjes naast het bed uitgeschopt, een glossy tijdschrift dat verveeld ligt te wachten op haar roze kussen? Of is het een kamer vol enthousiaste rommel, waar op de wastafel net zo goed een pot pindakaas, een half opgegeten appel, een leeg cd-hoesje (welke muziek?) als gewoon een tandenborstel kan liggen? Daar zou haar kapsel ook wel bij passen. Maar misschien is ze meer een opgeruimd type, rechtdoorzee, een nette kledingkast, alle kleren op kleur gesorteerd, basic hemdjes en shirtjes. Misschien kunnen kleren haar niets schelen of staat alles haar hoe dan ook goed. Er kan ook een beduimeld boek op het bed liggen, dicht, eerder heeft ze een traan gelaten toen ze het na een nacht lezen voor de zoveelste keer uit had.

Misschien maakt het allemaal niet uit, glitters of een degelijk blauw jurkje. Straks is ze op het strand, in de zee alleen een lachend hoofd, op haar handdoek in het zand een leuk giechelend meisje. Een knalgroene bikini, een glanzend natte huid.

Ze heeft het raam open gedaan, teken dat in ieder geval. Het is warm (Zweetdruppeltjes? Rode wangen? Een grote oranje zon? Zie maar hoe je het tekent, maar zorg voor een hete zomer.)

Nu zit ze op de fiets. Ze kletsen onophoudelijk, zij en haar twee vriendinnen. Vind je het lastig om al die gesprekken in een paar tekstballonnetjes te proppen? Ach, belangrijk is het toch niet allemaal. Schrijf maar dat ze zo blij is dat haar vriendinnen terug zijn van vakantie. Nu kan ze eindelijk weer pret maken, met hen naar het strand en ’s avonds misschien een keertje op een terrasje zitten. Dat is toch anders dan een kroeg, dat zullen de ouders wel goed vinden.

Er hoeft niet per se een plaatje te komen van hoe ze zwemmen. Dat doen ze toch bijna niet. Al meteen toen ze het strand opliepen, op zoek naar een plekje om te liggen, zagen ze het vertrouwde groepje jongens. Klasgenoten in druipende zwembroeken, strakke buikjes en een zak chips in het midden. Kinderlijk waren ze, kleurloos ondanks hun rode lijven. De vriendinnen zijn verder doorgelopen. Je kon je niet altijd met deze grinnikende pubers met eventueel pukkelige gezichten ophouden.

Ok, je mag weer. Daar liggen ze, zonnebadend op hun grote badhanddoeken. Teken ook maar een fles zonnebrandcrème. Soms luistert ze wel naar haar moeder namelijk. Haar wangen heeft ze niet ingesmeerd, die beginnen al mooi rood te kleuren. Er lopen draadjes van de oren naar de grote strandtassen, diep in slaap luisteren ze naar de muziek. Allemaal dezelfde muziek? Muziek kun je niet zo makkelijk tekenen, maar misschien kun je het toch zien. Trouwens, diep in slaap? Ja, je tekent het al goed, de ogen gaan af en toe even kort open. Is alles nog onder controle? De huid al bruin, het haar nog nonchalant uitgespreid? En die jongens die daar op het muurtje zitten, laat ze maar naar de meisjes kijken, want dat doen ze.

Teken nu een groepje mensen. Het ziet er gezellig uit. Een meisje gooit haar hoofd in haar nek van het lachen, de andere twee zitten glazig geïnteresseerd naar een donkerharige jongen te luisteren. Of blond, wat jij wilt. Er hoeft geen tekst bij hoor, zo is het wel duidelijk. Hang de meisjes maar aan zijn lippen, want dat doen ze. Of ze kijken elkaar net even glimlachend aan. Dit is nog eens wat anders dan de flauwe humor van hun klasgenoten. Deze jongens vertellen anders, ze zijn anders! Ze zijn net terug van maanden backpacken in Australië.

(Je mag best even een flashbackplaatje tekenen. De jongens met hun grote rugzakken, verrekijkers, fototoestellen in een gematigd regenwoud. Of feestend, met bier, zand en zonsondergangen. Zoenend met andere backpackers of gewoon op een terrasje met een ijsje. Zie maar, het maakt niet uit.) Nu zijn ze hier en dragen ze kleurige zwembroeken met grappige patroontjes. Niet allemaal een strak buikje, maar sommige donker behaard en vast heel zacht.

Wat? Zo dicht zitten ze nog niet bij elkaar! Zij, het meisje in de knalgroene bikini, en de jongen met het donkere haar en misschien een nonchalant baardje. Zo snel gaat dat toch niet? Ze hebben het nog over reizen. Geef haar een dromerig gezicht, zij wil ook wel weg. Dan een besliste close-up, ze gaat eerst de middelbare school afmaken. Hier eventueel een plaatje van de ouders, slapend onder de krant of met de buik op de heg, de tv-gids sowieso. Iets hebben ze toch bereikt. Een dochter die zich insmeert met zonnebrandcrème en netjes de middelbare school af gaat maken. Gum die voorzichtige hand zwevend boven een glanzend bovenbeen nog maar even uit. Dat komt misschien later.

Maar later is snel, een paar bladzijden verder is het inderdaad zo, je had gelijk. En nu is er niet een voorzichtige hand, maar innige verstrengeling, wijnrode lippen, ze heeft meer dan een voorzichtig slokje gehad. Ze rilt, zeker van de kou.

Het begint al te schemeren, teken de vader ongerust starend over de heg. Nu heeft hij een T-shirt aan, ja, het is vast flink afgekoeld.

Zij en haar vriendinnen hebben de vrolijke, dunne jurkjes weer aangetrokken, zij heeft gelukkig ook nog haar vestje. Het is niet raar om zo dicht tegen elkaar aan te zitten, denkt ze.

Kijk maar even hoe de samenstelling is. Misschien vier jongens en de drie meisjes. Dan zijn er twee die zich op één meisje richten en elkaar ondertussen met denkwolkjes en verwensingstekens (*&$^*#$$!!) wegwensen. Of misschien zijn er al een paar jongens weg en zit één van de vriendinnen alleen. Zij wenst haar vriendinnen niet weg, maar wil dat ze wat meer zou durven, net zo grappig is als de andere twee. Het zou kunnen dat een van de jongens haar eigenlijk stiekem leuker vindt dan haar babbelende vriendin, maar dat weet zij niet. Laat maar even zitten, die denkwolkjes. Het is ook wel leuk als we niet alles weten.

Dat zijn haar twee vriendinnen.

Onze hoofdpersoon in de knalgroene bikini zit zo te zien samen met de stoerste backpacker. Zo gaan die dingen. Als het getekend wordt, gefilmd, geschreven, dan gaat dat vaak zo. Of juist niet, dat hangt af van het genre. Zou je ook in het echt denkwolkjes willen?

Teken nu maar verder. De romantiek hebben ze inmiddels gehad, een mooie zonsondergang was het. Ze gaan een eindje wandelen, zij en haar backpacker. Veel is er niet te zien, nu je het steeds donkerder hebt gemaakt, maar goed, er is een hand in een hand te onderscheiden. Blote voeten, slippers of schoenen, het zijn er in ieder geval vier en ze gaan weg van de rest. Hoe lang ze lopen weten we niet. Achter een muurtje bij de boulevard zien we ze terug. Teken maar even een lantaarnpaal, dan kunnen we de gebeurtenissen wat beter volgen.

Welke gebeurtenissen vraag je? Laat het maar zien, teken het maar. Gaan ze zoenen of hebben ze dat allang gedaan? Hij wil meer van meisjes die hij tegenkomt op het strand, zeg je? Hij zit, z’n armen ontspannen achter z’n nek gevouwen. Zij staat, onwennig. Of is dit misschien spannend? Wat is eigenlijk spanning? Is het een verlengde van onzekerheid of van verwachting, loopt het parallel? Of is dat een vorig leven, zij glanzend en nieuw, wachtend voor het raam?

Hij vraagt haar iets, teken je geen tekstballonnetje? Ach, het is al duidelijk. Langzaam trekt ze haar kleren uit. Per plaatje één kledingstuk, nou, je houdt het wel spannend. Teken na het laatste kledingstuk haar gezicht en wat twijfel. Je weet toch wel hoe je twijfel tekent? Waarom heb je haar eigenlijk zo mooi gemaakt? Had ze niet beter een zestiende-eeuws meisje kunnen zijn, met een hoge zwarte kraag, bolle ogen en een bedeesde mond? Dan had ze hier niet zo naakt voor hem gestaan. Of dan had het in ieder geval heel wat bladzijden gekost om dat hele kostuum uit te krijgen. Had ze hem kunnen wurgen met het lint van haar korset. Maar daar is het het genre nu niet naar.

Hé, net stond ze nog. Trekt hij haar op de grond? Valt ze? Zet er dan maar zo’n machteloze “DOINK!!” bij, of “BAM!!”, je kunt tenslotte hard vallen op straat.

Je gumt? Vindt ze het niet leuk? Denk je dat ze nu nog terug kan? Zo gaan deze dingen. Je begrijpt toch wel dat het niet geloofwaardig is als het volgende plaatje drie vriendinnen lachend op de fiets is, of thee met de vader en de moeder, een koektrommel op tafel?

We zijn nog niet toe aan een gelukkig einde, we hebben nog meer plaatjes, toe, laten we even kijken hoe het gaat.

Of vindt ze het leuk? Ja hoor, kijk maar, je hebt haar aan het lachen gemaakt. Een onzeker lachje, dat teken je mooi. Teken de gezichten dicht bij elkaar, of de lijven, nog dichter.

Of maak maar zo’n plaatje waar zogenaamd een papiertje overheen zit, met “Niet geschikt voor jonge lezers” of zoiets, zoals dat wel in de Suske en Wiske stond als er wild op los werd geslagen. Is dat een tekstballonnetje met onderdrukt gemompel? Een schreeuw vanachter het papiertje?

Nu is het tijd voor de laatste plaatjes. Zie maar wat je doet, zij op de fiets met haar vriendinnen, weer teveel tekst voor in ballonnetjes, of huilend op haar moeders schoot. Of gewoon, zoals het allemaal begon vandaag. Zij op haar kamer, maar nu misschien zonder de olieverfglans en de verwachting.

Winter- en sneeuwmuziek (07-04-2009)

2012-01-01T19:43:00.001-08:00

Het is oktober geweest en dan is het altijd hoog tijd voor winter.
En in dit geval ook voor de winter- en sneeuwcd, want die moest er al jaren komen.

De niet-definitieve-preliminaire-longlist in willekeurige volgorde van enigszins mooie liedjes over sneeuw en winter:

1. Edda Magnason - Snow
2. Belle & Sebastian - Fox in the snow
3. Timesbold - Some snow slows
4. Mew - Snowflake
5. Tori Amos - Winter
6. Snow in spring - Bauer
7. Cold winter - An Pierlé
8. Laleh - Snö
9. Jens Lekman - The cold Swedish winter
10. Josh Ritter - Snow is gone
11. Ralph McTell - Wait until the snow
12. Jesse Winchester - Snow
13. Anne Briggs - The snow it melts the soonest (of de versie van John Renbourn en Robin Williams)
14. Pentangle - Rain and snow
15. Fotheringay - Winter winds
16. The Doors - Wintertime love
17. Mono - Lost snow
18. K's Choice - Winter
19. Fleet Foxes - White winter hymnal

Wil iedereen even 'sneeuw/snow/snö/...' en 'winter/winter/vinter/...' intypen in z'n muzieklijst of hoofd en mij de mooiste resultaten doorgeven die zeker niet mogen ontbreken?

Zeewaardig (03-04-2009)

2012-01-01T19:42:00.001-08:00

Hij luistert naar de zee.

“Wat doe je daar toch zo lang op de wc, Frans? Je moet naar je werk!”

Elke ochtend zou een bezorgde stem hem dit moeten toeroepen. Een stem horend bij slaperig blond haar en een zachte pyjama, het liefst lichtgrijs. Ze zou bij de wc-deur gaan staan, ongeduldig maar zonder broodtrommeltje, want geëmancipeerd was hij heus wel.

Frans is allang klaar. Hij is gaan zitten en staart naar de vloeibare zeep naast het kraantje. Het is zo’n decoratief flesje, met op het eerste gezicht nutteloze steentjes op de bodem. Hij had het een keer gekocht omdat hij het goed vond passen bij het chique wijnrode wc-matje en de grijstinten in z’n huis. Dat had hij afgekeken van films. Appartementen met opgeruimde kleuren en succesvolle mensen, die er ondanks hun degelijke pyjama’s en drukke kantoorbaan een wild leven op na hielden. Opruimen deed Frans elke dag, maar verder wilde het nog niet echt.

Hij pakt het flesje zeep op. Voorbereid op succes is hij in ieder geval. Een stijlvol ingericht appartement. Twee bossen takken in hoge witte vazen voor het raam. Goudkleurig. Zelf geverfd. In de slaapkamer een kast met twee zachte grijze pyjama’s.

Frans houdt het flesje bij z’n oor. Een tijdje geleden heeft hij ontdekt dat als je het dichtbij je oor houdt en het dan langzaam heen en weer schudt, de steentjes precies zo klinken als de zee. En dan niet zoals bij zo’n schelp, maar écht de zee, inclusief verlaten zandkastelen, schuim van de golven en angst voor kwallen. Met tegenzin zet hij de zeep terug en haast zich de deur uit.

Achterin de bus zit het meisje met het korte zwarte haar. Ze heeft een grote koptelefoon op en kijkt gelaten naar de zee die af en toe tevoorschijn komt vanachter de duinen. Schuin voor haar zit de jongen met de groene pet. Ze zitten er iedere dag. Frans heeft nauwlettend in de gaten gehouden hoe de jongen elke keer dichter bij haar in de buurt ging zitten. Het meisje lijkt de jongen niet te zien en dat stemt Frans tevreden.

“De volgende halte is Zeeburgerland.”

Daar staan mevrouw Verkerke en meneer Hoogenboom. Frans stopt. Nu is hij de geduldige, vrolijke buschauffeur die het stel vriendelijk groet.

“Eén goedemorgen, heeft u weer prettig gewandeld?”

“Ach, meneer de buschauffeur, dat weet u toch!”, zegt mevrouw Verkerke. “Het is altijd heerlijk uitwaaien, maar heen én terug, dat gaat ons toch net een beetje te ver, hè Hugo?” Ze nemen plaats op de voorste stoelen.

“Maar u dan, wilt u niet liever eens wandelen? U zit altijd maar in die bus.”

Frans bromt en hoopt dat het gemoedelijk klinkt. “Dat is toch niets voor mij, al dat gewandel!”

“Maar eventjes naar zee dan?” Meneer Hoogenboom strijkt over zijn grijze haar. “Echt genieten hoor, die zeelucht en de zon.”

“Ach die zee, wat heb ik daar nu te zoeken?” Frans knikt beleefd om duidelijk te maken dat er nu wel weer genoeg met de buschauffeur is gepraat. Zijn ogen dwalen weer af naar de jongen en het meisje. De jongen kijkt over z’n schouder, in z’n opgeheven hand een vergeten appel. Zou het meisje denken dat hij ook naar de zee kijkt?

“De volgende halte is Strandweg.”

Frans remt abrupt. Er staat een vrouw in een grijze jas bij de halte. Routinematig stempelt hij haar strippenkaart.

“Wat een drukte vandaag,” mompelt de vrouw teleurgesteld.

Frans knikt vluchtig en kijkt weer in het spiegeltje. Door zijn abrupt remmen is de appel van de jongen gevallen en naar achteren gerold. Met een rood hoofd is hij in het gangpad gedoken. Tot zijn schrik ziet Frans dat het meisje haar koptelefoon afdoet en mee begint te zoeken. Na een tijdje is de appel gevonden en zitten de jongen en het meisje weer op hun plaats. Via het raam en de zee zoeken hun ogen elkaar, dat weet Frans. Hoe vaak hij dat vroeger wel niet geprobeerd heeft.

De volgende dag is het zaterdag. Bij een van de eerste haltes stappen het meisje en de jongen in. Zij is meestal later, maar vandaag zijn ze samen. Frans kijkt toe hoe ze naast elkaar gaan zitten en allebei enthousiast een appel uit hun tas halen. Ze hebben strandkleren aan.

Frans zucht.

Als ik gisteren niet voor die vrouw was gestopt, denkt hij terwijl hij het gaspedaal indrukt. Bij halte Zeeburgerland stappen mevrouw Verkerke en meneer Hoogenboom in en een in identieke windjacks gehuld stel. Frans voelt dat hij chagrijnig begint te worden van alle strandkleding, voorspelbaarheid en stralende roodverbrande gezichten.

Bij halte Strandweg stapt de vrouw met de grijze jas in. Frans kijkt verbaasd op.

“Dacht u dan dat het vandaag rustig zou zijn?”

De vrouw knikt en kijkt afwezig door de grote voorruit. Haar ogen zijn zo grijs als een meeuw in de herfst. “Ik wou dat ik de zee eens voor me alleen had.”

Tussen Hotel Zeezicht en halte Zeeburgerhoek gaat Frans’ hoofd aan de haal met de opmerking van de grijze vrouw (zij alleen de zee ik / alleen is samen / de zee zij zei / alleen ik was alleen / de zee altijd)

Bij Halte Zeeburgerhoek negeert Frans voor het eerst in z’n carrière het TomTom-meisje dat de haltenamen altijd zo mooi duidelijk uitspreekt. Hij hoeft alleen maar rechtdoor. Rechtdoorzee. Ze zijn er bijna. Bijna is de zee alleen van hen.

De bus stuitert het zand op en de zonnebadende menigte schrikt op. Zandkastelen worden verlaten en sommige kinderen kunnen net op tijd opzij worden getrokken. Mevrouw Verkerke gilt en de vergeten appels rollen door de bus.

Met zijn beste buschauffeurstem zegt Frans:

“De volgende halte is de zee. Dit is tevens de eindbestemming."

“Wat doe je daar toch zo lang op de wc, Frans? Je moet naar je werk!” Dat hoeft niemand hem meer toe te roepen.

Frans luistert naar de zee. Hij wilde zee, maar geen wilde zee. Het enige dat hij meenam was één grijze pyjama en de vloeibare zeep. Hij krijgt nooit bezoek.

Simpel sommetje (31-03-2009)

2012-01-01T19:40:00.001-08:00

Eén vlieg in de mond op de fiets = zomer
Eén muts en twee truien = winter +
______
Totaal maandag 30 maart = lente

Nieuw woonaccessoire (29-03-2008)

2012-01-01T19:39:00.001-08:00

Op vrijdag werd ik een dame. Om vijf voor zes bij de schoenenwinkel nam ik het enigszins overhaaste besluit om die avond niet te onderscheiden te zullen zijn van alle andere sjieke mensen. Ik heb nu immers ook haar dat daarbij past, en met een geleende jurk en glimmende (glímmende) grijze panty's paste ik helemaal in het plaatje.

Gelukkig bleek later dat je ook op zulke schoenen kunt dansen en dat de hakken enig in het interieur passen, mochten ze nooit meer mee naar buiten mogen.

Het is de plaats, niet de tijd (23-03-2009)

2012-01-01T19:38:00.001-08:00

Als je in een land had gewoond waar je niet dat leuke verschil hebt tussen de seizoenen, waar het altijd net een beetje te warm is, of net een beetje te koud of mistig, dan had je nu gewoon gedacht dat het oktober was. Dan zou ik immers verhuisd zijn en weer verder gaan met m'n weblog.
En ik zou m'n dreadlocks eruit halen, nog al zo'n belofte.

Bij deze verklaar ik het oktober!

(En tevens lente!)

Tot snel weer hier!

(En dan niet pas in maart hoor.)

(Voor de bezorgde medelezer: fietsje maakt het ook weer goed na een groot huisbezoek van de behandelend arts uit het dorpje B.)

Van het fietsje (16-09-2008)

2012-01-01T19:37:00.003-08:00

Ik heb vernomen dat Mrloes pas weer iets gaat schrijven als ze over een maandje weer op een eerste verdieping woont, echt woont, met alle eigen kasten en boeken en kleuren. Ze heeft al bedacht dat ze foto's van groente en fruit op de muur wil en dat ze niet meer in een rode kamer wil wonen, maar misschien wel in een groen met witte. Dat groen heeft ze natuurlijk van mij. Veel mensen vinden me schattig, maar eigenlijk ben ik gewoon snel en makkelijk. En mooi natuurlijk, al heb ik wel een gekrenkte spaak en kraakt m'n zadel. Mrloes vindt dat gezellig fietsen met dat gekraak. Enthousiast doet ze dat, door Groningen weer. Klein hoor hier, zucht ze af en toe, maar dan zwaait ze weer naar een bekende, en dat heeft ook wel wat.
En ik ben dus nog niet gestolen. Zoals de fiets die in behandeling was geweest bij de arts in het dorp B. Gezond geel en blauw was 'ie teruggekeerd naar Groningen, om daar na een paar weken al ontvoerd te worden. Mrloes was boos, ik vond het enkel een beetje vervelend. Nu mocht ik blijven! Eerst nog veilig in Amsterdam, nu dan toch de uitdaging in Groningen aan. Spannend hoor!

Misschien dat ik hier af en toe nog iets zal schrijven, voor de trouwe bezoeker (Mrloes roept dat ze blij is met trouwe bezoekers!) Maar zoals gezegd, Mrloes komt ergens in oktober weer terug. En ze gaat nog niets beloven, dat er dan weer verhaaltjes en foto's en gedichtjes komen enzo. Want dat weet je maar nooit.

Duizend Woorden @ Lowlands (19-08-2008)

2012-01-01T19:37:00.001-08:00

Het onderstaande verhaal las ik afgelopen zondag voor op Lowlands, omdat mijn verhaal één van de drie winnende verhalen was van de wedstrijd Duizend Woorden @ Lowlands!

Aanstaande vrijdag is het om 21.00u te horen op Radio 6 of misschien wel hier, als alles goed gegaan is met de opnames tenminste...
De andere twee verhalen kun je hier lezen.

Brood voor de vogels

‘Je haar is zo lelijk.’
Knik maar vriendelijk.
‘Maar meisjes kunnen zulk mooi haar hebben,’ zegt ze.
Vul het koffiezetapparaat tot aan het streepje. Doe er drie schepjes koffie in, niet meer, niet minder. Kook een eitje. Viereneenhalve minuut, niet langer, niet korter. Dek de tafel door het gehaakte kleedje opzij te schuiven en een servet neer te leggen. Bedek twee boterhammen met het in plakjes gesneden ei. Spuit er een feestelijk sliertje op uit de tube mayonaise. Daar houdt ze van. Schenk dan een kop zo vol mogelijk met koffie, zodat ze alleen haar hoofd er maar boven hoeft te houden. Zet de kop links van het bordje met de boterhammen. Ga voorzichtig op het puntje van de stoel tegenover haar zitten en knik haar bemoedigend toe.
Na dit ritueel, dat ze zo goed kent en dat ze vanaf haar stoel nauwlettend heeft gevolgd, kijkt ze je even achterdochtig aan (o ja, handen wassen!) en begint dan aan haar koffie te slurpen.
Zucht maar, het is goedgekeurd.
Kijk maar hoe ze zonder handen koffie probeert te drinken. Ze geniet, slurpt tot er geen koffie meer komt, pakt het kopje dan toch maar op en slaat het laatste beetje achterover. De twee boterhammen laat ze onaangeroerd.
‘Die broodjes hoef ik niet. Zet ze maar in de koelkast, voor vanmiddag.’
Knik maar en doe wat ze je vraagt. Ook dit is een gewoonte.
Ze is op haar bed gaan zitten. Het bed staat in de hoek, vlakbij de tafel en het keukenblokje. In de andere kamer komt ze niet meer. Ga jij er maar wel af en toe heen om de foto’s van vroeger af te stoffen, dat zal ze waarderen.
‘Het draait soms zo in m’n hoofd,’ zegt ze. Ze leunt tegen een kussen. ‘Het draait soms zo in m’n hoofd en dan wil ik helemaal niets meer.’
Ze kijkt je verdrietig aan. Een grijs vogeltje, neergestreken op het bed. De vleugels beschadigd, de veren gekreukt. Dan gaat ze rechtop zitten. ‘Ben je al naar de winkel geweest?’
Je hoeft niet te luisteren hoor, je weet toch al wat je moet kopen. Een Privé, de krant en een wienerbroodje.
‘En als je terug bent moet je m’n haar doen. Het ziet er niet uit. Wat moeten de mensen wel niet denken. En vanmiddag moet ik netjes zijn.’ Ze wrijft door het kleine beetje grijze haar. Het lijkt op een gevonden veer, die eerst mooi en glad was, maar nu ongelukkig alle kanten op staat, omdat je het niet kon laten tegen de richting in te strijken. Herinner je je de teleurstelling die je voelde, toen je ontdekte dat zo'n veer nooit meer zo mooi zou worden als ’ie was geweest?

Ga nu maar. En zeg iets opgewekts, zoals ‘Tot straks! En als u honger krijgt, staan er broodjes in de koelkast. Daag!’
Het is fijn om buiten te zijn, je haar waait alle kanten op. Dreadlocks, die had ze nog nooit gezien. Op je hoofd is het een chaos, maar niet van binnen, dat is het verschil.
De wienerbroodjes zijn vaak snel uitverkocht, dus ga maar direct naar de broodafdeling.
Gelukkig, daar liggen ze, broodjes in de vorm van een acht, met pudding in het midden. Er loopt een feestelijk sliertje glazuur overheen. Jij houdt niet van zulke broodjes.
Had je al verteld van die keer dat je zonder wienerbroodje terugkwam, omdat ze uitverkocht waren? Dat was een van de momenten geweest waarop ze van klein ineengedoken musje veranderde in een roofvogel. Eventjes maar, want haar haar was grijs, niet glanzend zwart. Haar nagels waren kort, die had je net geknipt.
‘Het is ook niet makkelijk,’ had ze verzucht. ‘Hoe moet dat nu? Nu zit ik met een vakantiehulp die niet weet hoe ze een wienerbroodje moet kopen. En je haar is zo lelijk. Ach, was Lena maar terug.’
Je hebt toen voorgesteld om iets anders te kopen, maar dat was ‘onmogelijk, dat lust hij niet. Het moet zo’n broodje zijn met pudding en glazuur, zo doen we dat elke dag.’
Pas na een week begreep je dat het broodje voor het bezoek was, dat elke middag kwam als jij vrij was, misschien op de fiets zat, of in de zon.

Hoor haar snurken als je terugkomt. Leg de Privé en de krant maar voorzichtig op de tafel, links van de suikerpot, en leg het wienerbroodje op het bordje naast de magnetron. Nu niet vergeten je handen te wassen!
‘Heb je ook een wienerbroodje meegenomen?’ Ze is wakker geworden en staart gekreukeld voor zich uit.
Wijs naar het broodje en wacht tot ze zegt: ‘Maar die is natuurlijk voor het bezoek. Ach, wat jammer nu dat Lena er niet is. Nu komt er bezoek en zit mijn haar niet netjes.’
Pak de krulspelden en vraag of ze op de stoel wil komen zitten. Glimlach als een ervaren kapster en doe de krulspelden er dan precies zo in als Lena dat doet, dat kun je nu wel.
Geef haar de spiegel en glimlach weer, nu ongeveer zoals een kleindochter. Zeg dat ze er prachtig uit ziet.
Nu weet je wel wat je moet doen toch? (Water tot aan het streepje en drie schepjes koffie er in, niet meer, niet minder. Dan een kop zo vol mogelijk met koffie schenken, zodat ze alleen haar hoofd er maar boven hoeft te houden en te slurpen.)
Wacht tot ze haar koffie op heeft en zeg dan voorzichtig: ‘Nu moet ik echt gaan.’
Zeg maar dat je naar de Linnaeusstraat moet. Dat zegt Lena ook altijd. Of een andere straat, zie maar. Neem het wienerbroodje nog maar niet mee, dat kan een andere keer wel. Zorg in ieder geval dat de broodjes zich niet opstapelen.

Varför (Waarom zou je literatuur bestuderen op de universiteit?) (22-06-2008)

2012-01-01T19:33:00.001-08:00

Op een plankje hoog in m’n hoofd staat het Boek met Onbekende Straten. Daarin staan alle straten waar ik nog nooit geweest ben in m’n dromen. Het is altijd dezelfde straat waar ik op uitkom als ik droom, ook al was ik op weg naar heel erg elders. Als ik die straat in loop, roepen de mensen altijd blij:
‘Ha, we verwachtten je al!’

Soms word ik verwacht in het motel op de hoek, waar ze wel eens softijs en soms plattegronden hebben. Andere keren begrijp ik dat ik me naar het cafeetje iets verderop moet begeven. Daar hebben ze altijd wat te vieren én ze hebben er pasta in pastelkleuren. ‘Speciaal voor jou,’ wordt er altijd dwingend gefluisterd en ik word omarmd alsof ik niet van pastelpasta houd.
En dat klopt. Daarom doe ik elke keer mijn best om kwijt te raken. Ik kan net niet bij het Boek met Onbekende Straten, dus ik moet het doen met een plattegrond uit het motel. Maar in plaats van de meest vreemde en spannende avonturen te beleven, dwaal ik maar een beetje rond. Elke keer een ander rondje, dus behalve het feestje en de pastelpasta is er niet eens sprake van een samenzwering of in ieder geval een verband. Ik sjok wat rond, val in slaap en word wakker.

Geef mij maar een goed boek van een ander, met onbekende kronkelweggetjes waar ze je helemaal niet ‘al verwachtten’ en je misschien wel helemaal niet willen zien. Geef mij maar een beetje kwijtraken in een onbekende stad, ver dwalen om dan uiteindelijk op een mooi plein met een eeuwenoude eik uit te komen.

Maar wat ik dan wel graag zou willen hebben is een stratenplan. Niet zo eentje die het verdwalen dan maar meteen tegengaat, maar een die af en toe laat zien waar je bent ten opzichte van en in tegenstelling tot. En na eindeloos dwalen wil ik ook wel een rondleiding langs grote pleinen en door een paar straatjes, over de dingen die ik zelf niet had gezien. Verstopte geveltjes en valkuilstoeptegels enzo.

Dat kan dan mooi in het Boek met Bekende Straten, voor op de onderste plank. Die straten leiden weer naar nieuwe. Naar overal en ergens.

Sleur (16-06-2008)

2012-01-01T19:32:00.003-08:00

Elke ochtend op de fiets
om achttien over
half negen

deed hij even
z'n t-shirt uit
z'n broek

tegen het zweet
van keihard de berg op

Een stad vol verhalen (20-05-2008)

2012-01-01T19:32:00.001-08:00

Op de Dappermarkt liepen zoveel verhalen rond dat ik er moedeloos van werd. Zoveel verhalen en wie moet dat allemaal lezen? En is alles niet al een keer opgeschreven? En welk verhaal moet ik dan opschrijven? En wil iemand dat dan wel lezen?

Ik kocht gedroogde vijgen en ging verder.

Op het Waterlooplein waren andere verhalen. Maar niet minder lang of minder interessant. Al waren er een paar waar ik met een boogje omheen liep. Misschien dat iemand anders het verhaal van de vloekende man zonder tanden wil opschrijven?

Ik dacht wat na en maakte een lijstje met 'misschien te kopen'.

De Kalverstraat schreeuwde van de verhalen. Wanneer moet ik die allemaal lezen? Kan ik ergens een extra leven winnen om alle verhalen te lezen? En een leven om eindeloos door de wereld te zwerven en eentje om dan die verhalen van overal ergens op te schrijven? Een leven om non-stop onvermoeibaar en avontuurlijk te zijn en eentje van stoelen, banken en slaapfeestjes om thee in te drinken met allemaal lieve mensen? En mogen de musea ook 's nachts open, zodat ik rustig álle verhalen kan lezen en bekijken? En of de tijd ook af en toe eens stil kan worden gezet om uit te slapen?

Gelukkig was er een poort vlakbij. Daarachter een tuin, een kerk, lieve huisjes en stilte.

Mooi van Amsterdam dat je de verhalen van de straat kunt vegen. Oude, uitgespuugde verhalen of een nieuw klein gedichtje in een verloren winkeltasje. Maar ook verborgen verhalen. In tuinen achter deuren op de bladeren van een boom die je vanaf de straat niet ziet. Op een kiertje geopende boeken, waarvan je even een paar zinnetjes leest. Af en toe een paar zinnetjes, stiekem, dat is genoeg.

Maar er was meer. Een museumjaarkaart en musea die de hele vrijdagavond open zijn.

Verhalen en kleuren van vroeger en nu en zoveel teksten dat de musea alsnog dichtgingen voordat ik bij de laatste zin was. Zat ik middenin de zeventiende eeuw of stond ik verbaasd bij een foto van de graven van twee broers in Auvers-sur-Oise. En dat terwijl ik net terug was uit New York, van een bezoedelde kamer op de negende verdieping.

Zoveel verhalen zijn Amsterdam.

En de volgende dag was er een boekenmarkt. Alsof de straat nog niet vol lag met verhalen, waren er marktkraampjes neergezet, een kilometers lange rij van stapels met verhalen. Wie wil dat lezen? Moeten we dat allemaal lezen? Wat moet ik lezen?

Gelukkig waren er mensen die 's ochtends vroeg met een leeg koffertje-op-wieltjes op pad waren gegaan en kilometer na kilometer liepen om de verhalen te vinden die ze zochten en deze gauw in hun koffertje te stoppen. Gelukkig koestert iedereen andere verhalen en komen zo alle verhalen wel ergens terecht.

Ik heb me dit weekend volgezogen met verhalen. Maar ik heb zo hard gezogen dat ze er niet meer uitkomen. Alleen maar wat woorden.
Maar dat is eerst genoeg.

Verhalen zijn steden vol woorden.

Weerbericht (07-05-2008)

2012-01-01T19:31:00.001-08:00

In de nacht
wordt de man
weerwolf

En dan
de wolf
weerman

Aan jullie (27-04-2008)

2012-01-01T19:30:00.001-08:00

En hierbij had ik dan precies een maand niets geschreven.

Ik wil de 14,28 mensen bedanken die in die maand van leegte en algehele bruin- en groente op deze weblog tóch meerdere keren op een dag dachten: kom, laat ik es kijken of er misschien al wat...

Of nee, eigenlijk waren jullie afgelopen maand gemiddeld maar met z'n dertienkommaächtentwintigen (lélijk, zo'n ä...) want ik was er ook elke dag. Even kijken of er misschien al wat...tja, op een gegeven moment ga je toch in jezelf geloven. Maar nee, ook ik werd elke keer weer teleurgesteld. Alwéér geen stukje!

En natuurlijk keek ik ook of jullie misschien nog iets gingen zeggen over het hieronder geschrevene. Want dat zie ik graag. Of je het stom vond. Of leuk. Of maar zo'n beetje van z'n mwah. Of dat het zo vreselijk gedateerd is om over Pasen te schrijven op 25 maart, toen was het immers alláng weer verdwenen, samen met de sneeuw. Wat jullie van de naam Elegast vinden. Of ik nou eindelijk eens wat wil schrijven over het Een danwel Ander. En of ik tegenwoordig soms 's nachts slaap ofzo.

Voor als jullie het willen weten, met m'n fiets gaat het niet goed. Daarom zijn er ook van dat front geen olijke berichtjes binnengekomen. Hoewel we tegenwoordig minder lang onderweg zijn, heeft hij in een gesprek aangegeven de drukte en het tramgebel niet aan te kunnen.

Na even doorvragen kwam er uit dat het niet alleen de aanwezigheid van de tram is, maar dat de haastige yup-moeders die met enorm grote, soms enkel met een schoothondje gevulde bakfietsen de fietspaden op alle mogelijke manieren versperren, ook een grote rol hebben gespeeld in de depressie waar mijn fiets de afgelopen weken steeds verder ingereden is. Eerst heb ik hem een tijdje rust gegund, heb alles lopend gedaan. En toen ik dacht dat het wel weer kon, klaagde hij dat het fietsen echt niet ging. Hij had zo'n tijd stil gestaan, alles zat op slot. Hij deed het natuurlijk erger voorkomen dan het was, maar dat hoort bij mijn fiets, dat is standaard. En ik maar denken van ha, daar trap ik niet in.

Maar echt, het ging niet. Riep 'ie boos: "Ach, ga toch fietsen!" Tja, wat zeg je dan? We hebben daarop samen besloten hem tijdelijk terug te sturen naar een kliniek in het idyllische noorden, in het dorp B. We vinden het allebei moeilijk. Hij reageerde overstuur, noemde me doortrapt, riep dat hij dacht dat we een bijzondere band hadden, dat 'ie nooit verwacht had dat het door zijn gevoelens jegens de stad Amsterdam spaak zou lopen, dat ik nu vast een andere fiets zou nemen; met een glimmende bel, licht en snelbinders, ja, hij was compleet van slag.

Maar nu zijn we vooral opgelucht en de frisse lucht zal hem vast goed doen. Het besluit is genomen. Uiteraard hebben we al een dramatisch weerzien gepland waarbij hij me bellend van vreugde zowat omver fietst, terwijl ik de bagagedrager een dikke pakkerd geef om vervolgens te verzuchten dat 'ie zo'n gezond kleurtje heeft gekregen daar in B. Om te wennen gaat 'ie eerst nog even aan de hand, waarna we het weer voorzichtig gaan proberen in de kleinere parkjes en - gewaagd, dat realiseer ik me - op het fietspad.

Als het echt niet gaat, zien we elkaar weer in september in de stad G, maar dan moet 'ie daar maar vast op eigen gelegenheid heen gaan, ik kan 'm niet aan het handje blíjven houden.

Maar goed, ik dwaal af.

Ik wilde het eigenlijk even hebben over de planning voor de komende maand:

- Een briefje van een fanatieke vouwfiets, waarmee ik de strijd zal aanknopen tegen trambellen, stoplichten en randstedelijke bakfietsen. Nog niet helemaal zeker, daar mijn fiets enigszins stuurs en nukkig reageerde op deze plannen.
- Een korte geschiedenis van de Cruquiusstraat
- Een stukje over het plotseling terechtkomen in een hobby van andere mensen
- Iets over Oud en Nieuw (als in Amsterdam)
- Misschien wel iets over lelijk haar
- De Een danwel Andere overdenking
- En misschien voor de afwisseling een kiekje of wat

De aandachtige lezer weet natuurlijk allang dat er nooit sprake is geweest van het ook daadwerkelijk uitvoeren van planningen, maar wie weet...kom maar af en toe kijken met je dertienkommaächtentwintigen!

Na het weer eens ouderwets laat gemaakt te hebben en jullie goede vooruitzichten op een stukje of wat gegeven te hebben, wilde ik hier afsluiten. Ik wil overigens nog wel even vermelden dat de commotie met m'n fiets geenszins symbolisch danwel metaforisch is voor gedachten, gebeurtenissen danwel personen. Ik schep er enkel plezier in een verhaal over mijn fiets te vertellen, hierbij gebruikmakend van de meest flauwe woordspelingen met de onderdelen van bovengenoemde fiets. Het is, anders dan de tijd hier beneden aangeeft, al 4:55, dus vergeef me deze nachtelijke grollen.

Was getekend,

Mrloes

Een klein kusje en de wereld draait door (27-04-2008)

2012-01-01T19:29:00.001-08:00

Laatst zag ik in De Wereld Draait Door een man die een vrouw een klein kusje gaf. Op haar wang.

In het publiek zaten ze en het gebeurde stiekempjes, terwijl iedereen geboeid luisterde naar Adriaan van Dis en lachte om de overigens vermakelijke terugblikken waarin Van Dis in operazang uitbarst met één van z'n gasten en z'n roze zijden zakdoek aan een andere gast uitleent.

Het was een spontaan kusje. De rest van de tijd heb ik met veel plezier naar het glimmend blije gezicht van de gekuste vrouw gekeken. Gelukkig werd het commentaar van de op Jan Muldereske wijze nonchalant zittende Martin Bril netjes volgens het concept van het programma afgekapt en waren de camera's veelal op de heer Van Dis gericht. En daarmee op de net gekuste vrouw.

Moraal van dit stukje: De Wereld Draait Door is zo vervelend nog niet,
maar vooral: een spontaan klein kusje is minstens zo interessant en glimmend blij als de wereld die doordraait.

(voor geïnteresseerden in operazang, roze zijden zakdoeken en zowel pratende mannen als pratende vrouwen, lachende mensen als klappende mensen en bewegend beeld in het algemeen, zie hier.
Voor de mensen die specifiek geïnteresseerd zijn in kleine kusjes kan de uitzending op iets meer dan één centimeter voor het einde gestart worden, dan gaat de rest van de hele mikmak heerlijk aan u voorbij. Iets dat zowel af als toe van harte aan te bevelen is. Zeker in combinatie met kleine kusjes.)

Elegast is boos (27-03-2008)

2012-01-01T19:28:00.003-08:00

Elegast is boos

Toen hij klein was noemden ze 'm
Elletje
Knepen ze 'm vergenoegd in z'n
Babyvelletje
Het naampje noemden ze
Koos
Elegast is boos!

Elegast werd groter, begon al op z'n moeder te lijken
Totdat z'n ene oog naar het andere begon te kijken
Op school deden ze 'm na
En begon z'n naam voortaan met
es cee haa

Weer ouder en nu met bril
Weet Elegast niet wat hij wil
Een tijdje heeft hij zich aan de tijd
aangepast
Noemde hij zich lekker stoer alleen maar
Gast

Maar nee, dat was toch niet naar z'n zin
Oh, wat heeft Elegast de pest in!
Met een schuin oog kijkt hij naar de anderen
Wat zou hij graag z'n naam veranderen

Uiteindelijk heeft Elegast de knoop doorgehakt
Z'n biezen, z'n bril, alles gepakt.
Hij is naar de Middeleeuwen vertrokken
En heeft daar een leuk kasteeltje betrokken.

Want dat is waar hij past,
Die dappere, schele Elegast.

Pasen wil ook een keer onverwachts vallen (25-03-2008)

2012-01-01T19:28:00.001-08:00

Beste Pasen,

Wat viel je vroeg dit jaar.
En ook zo samen met de sneeuw zomaar.
Of viel de sneeuw tegelijk met jou?
Ja, zeg jij, wat dacht je nou?

Jij kwam en ging
zo ook de sneeuw.
Dacht je, als ik maar twee dagen
moest de sneeuw het eens wagen
langer te blijven dan ik?

Van mij mocht je best,
had je niet weg hoeven gaan,
ik kan wat meer dagen van jou best wel aan.
Had je dan ook de sneeuw laten liggen?
Of vind je daar sowieso nooit wat aan?

Snap je dan niet,
de sneeuw had geen keus.
Die moest nog vallen,
ik meen het, heus!
Maar de winter was streng
die zei, onder geen beding, die sneeuw,
die komt er bij mij echt niet in!

Vond je dat nou zo moeilijk,
beste paasbeste Paas,
je dagen delen met wit en vrieskou?
Je bent me een dwaasbeste dwaas!
Want was dat niet heerlijk,
dat de sneeuw de eitjes verstopte voor jou?

Ja, mompel je dan, dat was ook wel fijn
en het mocht ook nog langer wat Paserig zijn.
Omdat alle eitjes nog niet waren gevonden?
Ja, knik je, ja, maar ja met die sneeuw
en dan al die eitjes,
dat vond je maar zonde.

Zo zo, beste Pasen, wil je dat nooit meer doen?
De sneeuw meenemen, dat is toch geen fatsoen?
Ok, knik je dan, ja dat is wel goed,
Nee zeker, ik beloof het,
dát zal ik nooit meer doen!

Maar mag ik dan ook, kuch je nu ineens verlegen,
dan ook eens, misschien, zo heel ongelegen,
een keertje langskomen, een paar daagjes maar,
bijvoorbeeld in december, in de regen, volgend jaar?

Het heeft flink gepaast! (25-03-2008)

2012-01-01T19:26:00.001-08:00

Omdat het vroeg viel dit jaar, kreeg het werkwoord 'pasen' - normaal in verband gebracht met voorzichtig groene bomen, weilanden met pas gearriveerde lammetjes, verstopte eieren tussen de fris bloeiende krokusjes, een goedgemutst zonnetje waarin we 'zo lekker buiten kunnen zitten' op de tuinstoelen, blinkend van de net voltooide lenteschoonmaak - een enigszins nieuwe betekenis.

Natuurlijk was er sprake van het zoeken, roeren, bakken en eten van. En het zonnetje heeft zich heus af en toe wel laten zien.

Maar boven alles betekende 'pasen' dit weekend: lekker laat wakker worden, in bed eenboek lezen over sneeuw, naar buiten kijken over sneeuw en de eitjes binnen verstoppen, want het kon geen kwaad de nieuwe kamer eerst zelf nog wat beter te leren kennen, alvorens het langverwachte bezoek dit kwam doen.
Er werd een prachtige, doch overwegend beìge en regenachtige film gekeken, waarvoor we bijna te laat waren omdat het broodje falafel zo lekker gegeten kon worden in de hal van het Filmmuseum, en waarna we weer de regen instapten om een 'filmkenner' te ontvluchten die de film 'amusant slecht' vond en geen paaseitje wilde. Dat vonden wij dan wel weer amusant en al met al was het fijn door avond-Amsterdam lopen, de paraplu al in- en uitklappend.

Op tweede paasdag werd er zo mogelijk nog meer gepaast: er werd naast de paraplu gelopen, want het hagelde zulke mooie ronde hagelballetjes en de hagelsloeg helemaal niet hard. Van die hagelballetjes krijg je niet alleen heel mooi versierd paashaar, ook de auto's kwamen er op hun paasbest uit te zien. En daar bleef het hagelwit dan tenminste ook liggen. En daar kon ik het dan weer afhalen, want ik had handschoenen én zin om een beetje met hagelwit te gooien. Op ramen van rondvaartboten met nietsvermoedende toeristen die helemaal niets hebben begrepen wat dat 'pasen' nou precies inhoudt. En daar maakten zij dan weer foto's van.

Ei(nd) goed, al goed.

Als sneeuw voor de zon

Brug in de Jordaan

Dezelfde brug in de Jordaan

En dat is ook pasen

50 woorden - slot (06-03-2008)

2012-01-01T19:25:00.001-08:00

Dwalen door de stad, van "ver" is geen sprake meer. Vraagt iemand de weg, zeg ik: "Ja hoor, ik ben van hier. U moet heen en rechts, links en terug, dan komt u weldra wel daar of in ieder geval dichtbij. En is het ver, dwaalt u toch wat langer?"

50 woorden - 5 (06-03-2008)

2012-01-01T19:24:00.003-08:00

Tussen vijf en zes uur 's ochtends, als het nachtleven zo zoetjes aan naar bed gaat en voordat de metro mensen weer massaal de dag in sleurt, knijpt de stad er tussenuit. Met een zucht strekken de straatstenen zich uit. Zo uitgestrekt gaat de stad met gracht en al naar zee.

50 woorden - 4 (05-03-2008)

2012-01-01T19:24:00.001-08:00

Na een tijdje grote stad kon ik het metrogezicht doen. Een neutrale, bijna onverschillige blik. Ogen die niemand aankijken, want iedereen is al gezien, elke ochtend, zelfde stoeltje, vijf over acht.
Maar sleur werd het nooit, want boven de metrowereld was de stad. Met elke dag een stralend nieuw stadsgezicht.

50 woorden - 3 (04-03-2008)

2012-01-01T19:23:00.001-08:00

In de regen in het donker lijkt de stad op een aquarel. Vervaagd en ietwat uitgelopen. De stoplichten worden weerspiegeld in het natte zwarte wegdek. Maar dan groter. Uitgerekt.
Oranje wordt het, moeten we sneller of stoppen?
De weg kleurt rood.

Jij staat er niet op, jij had geen licht.

50 woorden - 2 (03-03-2008)

2012-01-01T19:22:00.001-08:00

Op het Museumplein staan lantaarns met een telefoonnummer erop. Daar kun je naar toe bellen als er een storing is. Net als naar de loodgieter. Of de Wegenwacht of ambulance voor kapotte auto's en mensen.

En als jij het niet meer doet, grote, kale boom, dan bel ik de lente.

50 woorden - 1 (02-03-2008)

2012-01-01T19:21:00.001-08:00

Met mijn fiets verdwaal ik in de stad. We gaan heen en rechts, links en terug. Ik stap af en kijk op de kaart. M'n fiets wacht geduldig. De zon schijnt en de straten stralen me tegemoet. Kom hierheen! Bij ons is het mooier! Nietsvermoedend fiets ik de kaart af.

Ze zit in Amsterdam, toch? (26-02-2008)

2012-01-01T19:20:00.001-08:00

Waarom laat ze dan niet even weten hoe het is? Is het wel veilig? Wat doet ze zoal? Komt ze nog terug?

Het enige dat ik weet is dat het veilig is; er zijn wel veel stoplichten en ik ben ook al aangereden door een ander die op tijd bij de tram moest zijn. Maar er was niets aan de hand, een klein schaafje op haar nette schoenen en zand op haar nieuwe nette jas.
Verder is ze niet veranderd hoor, maar ze zei dat er gaten in haar andere jas zaten en dat ze dat eigenlijk niet meer vond kunnen bij die uitgeverij en blabla, maar ze komt nog steeds te laat hoor.
Dan wil ze dat ik hard ga en dat vind ik wel tof. Alleen dat tramspoor hè. Dat hebben ze overal in de stad gelegd, zonder erbij na te denken dat wij duidelijk met meer zijn dan die domme rinkelende trams. Onze bellen zijn veel mooier en ze gebruikt die van mij ook nog af en toe. Dat is eindelijk ook eens nodig. Heerlijk!
Eerst liet ze me gewoon achter in het donkere schuurtje en ging ze lui met de tram. Maar toen ze de route dacht te kennen mocht ik mee. Maar ze snapt er helemaal niets van. Ze heeft ook zo'n kaart mee, waarop alle straten staan (én die verraderlijke tramsporen!), maar hoe hard ik ook m'n best doe de goede kant op te sturen, ze wil toch altijd verder, of eerder links of toch maar rechts. En dan komt het er altijd op neer dat ik weer moet wachten, dan moet die kaart weer uit de tas, terwijl ik heus wel weet waar we heen moeten. Soms gaat het me allemaal wat te langzaam, dan staan we te wachten op de trams (goed, dat lijkt me niet meer dan logisch, verraderlijke, domme voertuigen dat het zijn!), maar ze wacht ook op de auto's en alle anderen. Ze wacht het liefst tot de straat helemaal leeg is, zodat wij met z'n tweetjes veilig kunnen oversteken. Maar ja, dan schiet het helemaal niet op en je moet ook een beetje mee met de snelheid van de anderen. Als het groen is, mag je immers gaan! Ook al gaan alle auto's rechtdoor en wilden wij net naar links. Rare regels hebben ze hier en het stinkt hier ook, dat ruik ik zelfs.
Hoe ze het heeft? Ik weet het niet, ze sluiten me altijd buiten. Soms belt ze als we onderweg zijn en dat vind ik goed, want ik weet de weg toch beter dan zij. En dan hoor ik dat ze enthousiast vertelt over kinderboeken, manuscripten, illustraties en wat er zich allemaal wel niet meer afspeelt in dat huis met die wapperende groen-witte vlag (maar mijn kleur is veel mooier).
Maar ik hoor ook dingen als oude kaas, honing met walnoten (dat zal wel over tussen-de-middag gaan) en gekookte groentes (in dat gebouw in het centrum waar ik ook altijd buiten moet wachten, maar daar zijn we gelukkig met z'n allen; mensa noemt ze het enthousiast in telefoongesprekken en 'beter dan op het zolderkamertje zonder afzuigkap en met afwassen in de wasbak'), schrijven (dat is vlakbij die mensa en dan komt ze altijd blij naar buiten en gaan we vrolijk in het donker terug naar huis), kroegjes met bandjes (dat zal ook wel over 's avonds gaan, maar toen mocht ik nog niet mee).
Laatst gelukkig wel, en toen heb ik haar na een paar biertjes weer veilig naar Amstelveen gebracht. Sneller dan de tram gingen we, net goed!
Keihard met de wind mee! Ja, we vermaken ons hier erg goed, maar ik zou het leuk vinden als ze me ook weer eens naar Groningen meenam, want daar gaat zij nog wel af en toe heen. En daar ben ik eigenlijk een beetje jaloers op, lekker onder het stadsbalkon doorscheuren en dan in de stad tenminste een beetje spanning als de politie rondrijdt (hier letten ze er helemaal niet op of je licht hebt of niet). Maar ik voel me hier wel veilig, want er zijn er zoveel, en er staan er zoveel los, dan nemen ze vast mij niet mee. Of ze zien dat ik uit Groningen kom en denken dat ik de stad niet ken. Daar ben ik wel trots op hoor, dat ik helemaal uit Groningen kom. En dan zeg ik er lekker niet bij dat ik toen met de auto hierheen ben gebracht.
Nu moet ik stoppen. Terug in het donkere schuurtje. Zij moet gaan slapen, want ze was vanochtend al heel vroeg wakker. Ze schudt me tegenwoordig sowieso veel vroeger wakker om weer langs de tramsporen te scheuren en me vervolgens weer de hele dag voor dat grote huis met die groen-witte vlag te laten staan. En ze gaat ook vroeger slapen, dat heb ik door het raampje gezien. Ze neemt me niet meer mee uit als het al bijna weer licht wordt.

En weet je hoe laat ze tegenwoordig eet? Bij die mensa dus, en dat is nooit later dan zeven uur 's avonds!

En weet je wat ik ook zag? Ze leest de krant, élke dag!

Met d'r nieuwe jas, nette schoenen, vroeg naar bed gaan (én moe zijn, gaapt ze wel es!) en krantje! Gelukkig zie ik er nog goed studentikoos uit, anders was het helemaal verloren. En dat te laat komen, komt eigenlijk ook door mij. Ik kan eigenlijk nog veel harder, maar dat weet zij niet.
Niet tegen haar zeggen hoor, als ze een keer met je belt! Of als je hier bent, want dat mag ook zegt ze. Ik vind dan wel dat je je fiets moet meenemen, dat lijkt mij wel gezellig in het schuurtje.

Nou, nu heb ik echt genoeg verklapt. Ik ga m'n schuurtje in, zij moet slapen.

Vriendelijke groet,

de fiets van

Mrloes

Nog twee theezakjes (30-01-2008)

2012-01-01T19:19:00.003-08:00

Ik had een mooie foto gemaakt van twee theezakjes opgesteld tegen een leeg theedoosje en op de achtergrond een (ook lege) verhuisdoos. Ik wilde daarbij vertellen dat ik nog precies twee theezakjes heb om mijn laatste weekje in Groningen mee door te komen.*

En laat dat nu net kunnen! Sinds ik m'n thee in de thermosfles zet, kan ik een hele nacht met één zakje (en als ik de thermosfles de volgende dag weer in gebruik wil nemen komt er altijd nog zo'n klein klotsje uit, plus het uitgeputte theezakje, dat bij het zetten gewoonlijk meteen in al haar enthousiasme en met staart en al in de thermosfles verdwijnt. Maar ik wilde het helemaal niet over thermosflessen hebben).

Twee theezakjes dus. Voor vannacht en morgennacht. Om te typen van gedichten over het mooie Stockholm; zodat ik donderdag een presentatie kan houden in de vorm van een rondwandeling door Stockholm, maar dan zonder wandelen en zonder Stockholm, maar in minder dan een uurtje in het Harmoniegebouw. Ik hoop dat mijn drie klasgenoten en docente zich wel zo goed in kunnen leven in het wandelen dat ze bij de pauzes op de mooiste plekjes in Stockholm wél zin hebben in een kanelbulle, want die zijn in tegenstelling tot de rest wel echt)

Dan zijn de theezakjes op en is het tijd voor feest elders! Op vrijdag gaat er zeker weer thee gedronken worden, maar ook dat zal zich elders (maar elders dan elders) afspelen. De nacht van vrijdag op zaterdag zal zich dan voor de aller- allerlaatste keer afspelen in het rode kamertje aan het Boterdiep. Op zaterdag zal ik me dan weer bij de reeds verhuisde theezakjes voegen in Friesland, waarna op zondag mijn gemiddelde woonplaats een stukje zuidelijker zal worden. Dat klinkt misschien exotisch, maar voor een noordeling als ik is, tja, bijvoorbeeld Amstelveen al zuidelijk!

Maar laten we zeggen dat ik me tijdelijk in Amstelveen vestig. Na 6 weken zal ik het echter niet meer uithouden in het zuiden en me naar Amsterdam begeven, net ten nóórden van het centrum. Deze teksten zullen vanaf zondag ook niet meer van de eerste, maar van de tweede verdieping afkomstig zijn.

Tot zover een sterk staaltje voorspellend vermogen.

Nu ga ik theedrinken en, nu het nog kan, uitkijken over het Boterdiep, met af en toe het vertrouwde geluid van lijn 1, 11 of 52 en laatst zelfs voor het eerst zwaaicontact met de overburen.

En typen ga ik natuurlijk ook. Want daarom zit ik immers achter dit bureau, op de gammele maar toch fijne groene stoel, thee te drinken en te typen over theezakjes, naar buiten te staren en te mijmeren over het nabije later.

* Hoewel ik het best een mooie foto vond, wil mijn fototoestel er niets van weten haar foto's op het grote scherm prijs te geven. Die wens respecteer ik knarsetandend (heb ik dat woord ook weer eens gebruikt).

Oj, vilket fint ord! (24-01-2008)

2012-01-01T19:19:00.001-08:00

Förgätmigej!

(en het bepaald meervoud is: förgätmigejerna. Mooi hoor, dat Zweeds, maar ik had ook niet anders verwacht. Was wel een beetje teleurgesteld geweest als ze glömmigintar hadden geheten in ieder geval)

De top 4 van de afgelopen week (21-01-2008)

2012-01-01T19:18:00.001-08:00

Toen ik voor de zoveelste keer op YouTube "Laleh snö" intypte, bedacht ik dat ik maar eens vast moest gaan leggen wat ik elke week het meest luister (is leuk voor later en dan kan ik over iets meer dan negen en een half jaar mijn eigen Top2000 samenstellen!).
Want dat doe ik meestal met muziek, het meest luisteren. Ik hou zeker van afwisseling, maar wel pas nadat ik één of een paar liedjes eindeloos heb gehoord. En dat wil immers ook heel goed, als je eindeloos achter de computer zit te typen..

Week 3

Laleh - Snö

Säkert! - Allt som är ditt en Någon gång måste du bli själv

De hieronder genoemde Ólafur Arnalds

Ygdrassil met halve liedjes die ik dan toch steeds weer luister, maar hier en hier zijn een paar hele liedjes

Gluren in de UB (20-01-2008)

2012-01-01T19:17:00.001-08:00

Men zegt dat iedereen er altijd op z'n hipst bijloopt in de UB, omdat er hier naar je gekeken wordt (verder zijn de studenten toch alleen maar aan het studeren, dus als iets het studieobject van de mensen in de UB is, is het wel het frequent voorbijlopend schoon in de vorm van meisjes met (te) korte rokjes en allemaal, bijna allemaal van die brede, groffe pantoffelschoenlaarzen. Gelukkig hoef je je schoenen niet net zoals je jas en tas achter te laten in de garderobe, dat zou me een wanboel worden bij de ingang; dan krijg je om vijf voor tien allemaal vechtende meisjes die hun eigen maatje niet meer terug kunnen vinden tussen de hoop lichtbeige of róze pantoffels..(die laatsten zijn trouwens wel echt énig, hipper dan die van de kerstman zullen we maar zeggen), maar nu dwaal ik af en miste er nog een sluitend haakje. Bij deze).

Ik was op een andere manier aan het gluren. Ik zit achter de computer op de eerste verdieping en heb naast goede vooruitzichten op mijn bijna affe werkstuk ook een perfect zicht op wat degene op de computer schuin voor me allemaal aan het doen is. En na al die voorbijsloffende pantoffelmeisjes is dit weer eens iets anders. Terwijl ik typ en naar Ólafur Arnalds luister, zit ik ineens oog in oog met de meest gruwelijk gewonde oorlogsslachtoffers uit Palestina en Israël. De muziek speelt door en ondanks alles kijk ik langer mee. Gluur ik naar mensen die misschien nu niet meer leven. Ik vind het een naar idee en de muziek maakt het er niet beter op. Nu doet het dramatisch mee als in een film waarin het ene drama het andere moeiteloos opvolgt.
Maar het is geen film.

Ik kijk weer naar m'n eigen scherm en troost me met dezelfde muziek, die nu weer lief en onschuldig is. Nu zie ik dat de jongen voor me ook naar een muziekje luistert, ook een beetje troost hoop ik. Niet dat het de oorlogsslachtoffers helpt, maar dat was ook niet het eerste wat ik had verwacht van een middagje in de UB, waar studenten op roze pantoffels rondsloffen en anderen zich verdiepen in vikingoorlogen van duizend jaar geleden. Lekker warm binnen, schoentjes uit. De regen kletst tegen het raam en de bomen zien er doods uit, ondanks de vrolijk aanhoudende herfstwind die de takken wild op en neer laat dansen.
Maar we komen wel naar buiten hoor, ook als het nog regent. Een troostend muziekje nemen we mee op onze iPod.

Boodschap voor degene die schuin achter me zit: De dramatische, mooie, troostende muziek die ik luister is Ólafur Arnalds, van wie hierook een erg mooi nummer staat. En die foto's van die pantoffelschoenen die je net op het scherm zag verschijnen, kwamen daar niet uit interesse maar uit de wetenschappelijke neiging eventuele onwetende lezers zo volledig mogelijk te documenteren.
Studeerze!

Weer klein eetleed (17-01-2008)

2012-01-01T19:16:00.001-08:00

Het regent

teleurstellingen tijdens de maaltijden die ik voor mezelf bereid, voor op m’n bureau, gezellig bij de computer. Was ik net over de appelmoes heen (ik maakte die pot van laatst de volgende dag soldaat bij het overgebleven boontjesleger) komt er een satéburger de oorlog verklaren.

Gelukkig niet letterlijk, want aan mayonaise doe ik alleen als ik uit ben.

Maar een satéburger is in mijn wereld toch wel één van de betere vleessensaties, of tenminste, dat zou ik zeggen als ik dat niet een ietwat lelijk woord vond. De saté en het korstje en ja, het vlees wil ook wel. Maar als ze dan bij die JÄVLA JUMBO (voor de alliteratie) de satésaus in de satéburger ineens zonder waarschuwen of prijsverlagingen vies maken (alsof het bij een satéburger om het vlees gaat en de saté best een beetje vies mag zijn!) dan begin ik toch ernstig aan mijn vleestlust te twijfelen.
Moet ik dan maar vegetariër worden?

Maar hierin ben ik heel conservatief, want ik wil soms wel es op “iemand van vroeger” lijken, jeweetwel, die leuke, dappere mooie mensen met kleren “van vroeger” (middeleeuwen, of zomaar een vergeten tijd) en lange wapperende haren, jeweetwel, die uit de historische roman en die van het algehele romantische beeld van “vroeger” (dat heb ik namelijk en wil ik graag zo houden; als je ergens een romantische, naïeve kijk op mag hebben, kan dat maar het best van vroeger zijn, want dat is immers niet meer van deze tijd), nou en die mensen aten dus ook vlees, want dat hoort bij mensen. Je gaat dieren toch ook niet verbieden elkaar op te eten? (oké, de poes mag de goudvis niet, maar dat betekent nog niet dat ‘ie ‘m op mag eten en ijsbeermoeders moeten hun kindjes ook maar niet opeten, want dat ‘is zielig’ (vind ik ook hoor, ik blijf natuurlijk wel een meisje met romantische denkbeelden).

Maar het is de manier waarop we vlees eten, in te grote hoeveelheden en op een manier waarop dieren elkaar niet eens behandelen. Ondierlijk dus. Maar ook onmenselijk toch, of is dat iets “van vroeger”, is het onmenselijke inmiddels menselijk geworden (ach das menselijk) en zijn we tegenwoordig andere mensen?

Ik moest maar eens naar de biologische slager gaan, zolang die nog om de hoek zit. Want voor je het weet is dat iets “van vroeger”. Niet het om de hoek zitten en ook de biologische slager niet. Maar ik die om de hoek zit.

En dat is dan weer niet zo erg, want ik kijk ook wel uit naar de toekomst en ben zo al met al, met verleden en toekomst die elkaar opheffen, precies een kind van mijn tijd.

Veel gemaar* en een mooie conclusie, maar daarmee is het regenprobleem van deze winter nog niet opgelost.

* 11 en één zomaar

Met de trein van A tot Z (10-01-2008)

2012-01-01T19:15:00.003-08:00

In de trein naar Amsterdam hoor ik een mama tegen haar zoontje zeggen:

"We zijn nu bij Zwolle. Met de Z van Zebra."
"De Z van Zebra?"
"Ja, Zwolle heeft de Z van Zebra."
"Huh, zijn we nu al bij de Z dan?"

(Hoe fijn om te denken dat, als je eenmaal het alfabet kent, álles ook volgens dat alfabet is geordend. Amsterdam zou nog drukker worden, waar vandaan je dan altijd alleen maar via Burgwerd weer in Groningen kon komen. Dan zouden Amersfoort en Zwolle nooit meer overstapstations zijn, waar je vaak komt, maar nooit heen gaat, maar waardige begin- of eindpunten. En als alle landen eens mee zouden doen? Dan zou Zweden iets zijn om naar toe te gaan, en misschien tevens het eindpunt.)

Klein eetleed (09-01-2008)

2012-01-01T19:15:00.001-08:00

Heerlijk ruikende spekjes,
misschien íetsje te lang gebakken,
maar toch,
(dat gaat ook zo mooi in zo'n goeienieuwe pan)
blozende spekjes en fris glanzende krieltjes
met ietsjepietsje paprika om ze die
perfecte bruine kleur te geven
die zoveel aardappeltjes nastreven.

En dan het allerbelangrijkste:
boontjes van sperzie
zo groen zo groen
zoals je ze alleen maar ziet als ze
nét gekookt zijn, nét afgegoten
toch maar in het vergiet
want de vorige keer lagen ze
in de goot

keilekker wordt het!

Op het bord mijn lievelingskleuren:
groen, geelbruin en roze-donkerbruin (in dit geval).

Wat zal dit een lekkere maaltijd worden!

Maar wacht nog even!

Zonder appelmoes is het niet compleet! Zal het niet hetzelfde zijn. Zonder appelmoes doet afbreuk aan de smaak, (kan iets wat er niet is afbreuk doen aan?)
zelfs van die ozo groene boontjes.

Dan kunnen de spekjes nog zo blozen, de aardappeltjes me nog zo verleidelijk aankijken in hun glimmende bruin-zijn en de boontjes, zo groen, kunnen bij mij niets verkeerd doen (heilig zou je bijna willen zeggen).

Maar zonder appelmoes

zou het maar een saaie boel worden.

Ik had het wel, het stond al klaar. Op de koelkast
en een fijne grote lepel lag er al naast.

Maar hoe ik ook draaide, de pot bleef staan
(potdicht zou je bijna willen zeggen)
ik draaide er om heen
maar kon er niet omheen

de maaltijd was níets aan.

Voffor? (14-12-2007)

2012-01-01T19:14:00.001-08:00

Het boek was het bed. En ik was de slaper.

Meer heb je niet nodig bij een boek dat een bed is,
dus jij mag niet meedoen.
Misschien als we straks uit vliegen gaan,
want dat doen bedden, dat weet je toch wel?

Maar daar zijn we nu nog niet,
we beginnen bij het eerste hoofdstuk.
Het boek was het bed, het kussen het
hoofdstuk.

Als je het nog niet open hebt geslagen,
er nog niet door gebladerd hebt,
de achterkant nog niet bekeken,
is het een net opgemaakt bed.
Leuk dekbed, vrolijk kussen, maar
geen idee hoe je er op zult slapen.
Je hebt er al even onder gegluurd,
maar dat mag niet, want dan ken je
alle enge beesten al. En die zouden
niet al in hoofdstuk één,
dus ga nu maar slapen.

Ik was de slaper en ik sliep al.
Kom maar op met hoofdstuk twee
en komen dan morgen de enge beesten al?
En wanneer gaan we vliegen?

De ogen dicht, het boek open.

Zie je mama, bedden kunnen vliegen,
dat zei ik toch. Zo door het raam,
langs de Andere Afslag en dan...
Daar zijn de Bolle Bozen al!
Nu gaan we terug, hè mama?

Het kussen het hoofdstuk,
de lakens de bladzijden
die je voorzichtig omslaat.
Terugslaat, want je wilt nog niet.

Het bed kom op z'n pootjes terecht
precies bovenop de enge beesten van
het volgende hoofdstuk.

Morgen mag je weer meedoen. Dan
gaan we nog eens vliegen hè?

Een lievelingsboek is als een bed.
Al vaak op geslapen, het dekbed nu
net zo zacht als jij, het ooit zo mooi
gekleurde kussensloop een beetje
verkleurd, vergeeld als de bladzijden
die je talloze keren hebt omgedraaid,
nieuwsgierig naar dat wat je al wist,
hopend dat alles nog wel was zoals je
wilde. Wetend dat als je je zou omdraaien,
je meer van hetzelfde bed zou vinden.
Zacht en precies de warmte die je wilde.

Bedden kunnen vliegen, dat weet iedereen.
Kom, we beginnen nog eens bij het
hoofdeinde.

Schaapachtig Luciafeest (10-12-2007)

2012-01-01T19:13:00.001-08:00

Komt allen!

Hetzelfde traditionele feest, een nieuwe flyer.

Dit jaar vormgegeven met hét nieuwe decemberdier, de ideale vervanging voor eeuwenoude sterren. Het is de nieuwe engel, wat zeg ik, het complete engelenkoor, inclusief kerstman.
Geen geglooohohohohohooooohohohohoho en hohoho's meer, maar discrete kuchjes en schaapachtig kijken. Ideaal voor een échte stille nacht!

Werkt ook zonder herders, dezelfde sfeer als het hele kerstverhaal in één, stal plus inboedel! Succes verzekerd!

Geen geknoei meer met koppige ezels, dure ossen en ingewikkelde doeken.

Traditionele winterwarmte in een nieuw lintje gestoken.

Kies nu voor het schaap!

De rest volgt vanzelf...

Mandarijntjes, doperwtjes en oma's die worden opgehangen (03-12-2007)

2012-01-01T19:12:00.001-08:00

Treinreizen is leuk. Slapen is leuk. Muziekluisteren is leuk. Muziekluisteren in de trein en dan eventueel een heerlijk dutje doen is leuk. Maar geen muziek luisteren en wakker blijven is soms ook leuk:

Klein meisje belt met oma: "Ik zit in de trein. Ik ga je nu even ophangen hoor! Dág oma!"

Hetzelfde kleine meisje ziet dat haar moeder een mandarijntje eet.
"Nee mama, wat doe je nu? Mandarijntjes zijn voor kinderen!
Mama: "Wat mag ik dan eten?"
Meisje (vastbesloten): "Doperwtjes!"

Kleurtjes (29-11-2007)

2012-01-01T19:11:00.003-08:00

De meeste reclames gaan compleet langs me heen, maar hier kon ik gelukkig niet omheen; de posters hangen overal in de stad!

De reclamepostersophangers hebben ook nog speciaal aan mij gedacht en hebben de gele versie tegenover mijn kamer gehangen. Dankzij de groene (de mooiste!) ben ik vandaag naar Maikel gegaan om biologische broccoli te kopen. Niks geen Knorr, maar nóg groener!

Knorr, bedankt voor deze mooie reclame, die mij aanzet tot het kopen van échte, verse groentes en geen 'drie groentes van dezelfde kleur als poeder in een zakje'-pakjes!

Beleefd (28-11-2007)

2012-01-01T19:11:00.001-08:00

(Aantekeningen op de boot terug van Vlieland, belevenissen van toen het nog mei was)

Op een gegeven moment vertrekt de boot weer,
dat heb je met eilanden waar je zelf niet woont.

Op een gegeven moment is het vlak voordat de boot weer vertrekt
en lepelen we warme chocolademelk met. In een cafeetje. Aan de haven ja.

Luidruchtige 50-plussers, misschien wel 60, omringen ons. In de vensterbank bassen kaal, door het raam hoofden kaal, unisex
fietsen, jassen, truien (sokken? onderbroeken?).

Hoe ver kun je gaan? Verder, want op deze leeftijd hoef je niet meer beleefd te zijn. Je hebt alles al beleefd, je hoeft geen rekening meer met anderen te houden, want je staat in het midden van het leven.

In het midden van de kroeg zit de groep in ieder geval wel. Een paar overige mannen hangen sullig aan de bar, te beleefd om de drukte van binnen te verruilen voor de kale Bassen buiten? Men praat. De vrouwen, onder de indruk van de zilte lucht, het volgende biertje, praten luid over de mannen, hun mannen in het kleine cafeetje, zo gemoedelijk aan de bar, welwillend op stap,

en over de zus van de buurvrouw van.

Met Parkinson of kanker. Dan nog een biertje. Ja, erg hè.

Er wordt een lied ingezet.

Oh wat is het toch fijn
om op Vlieland te zijn,
met een lekker glas wijn (en de bierglazen worden vrolijk de lucht in geheven)
Oh wat is het toch fijn.

Luid wordt er geroepen of Esther nog eens in wil zetten. En ze doet het. Natuurlijk. Trots kijkt ze rond, want zij heeft het liedje bedacht. Dolletjes.

Oh wat hebben we het toch fijn met z'n allen! Een weekendje weg met het Shantykoor en volgende week de foto's. En kijk eens hoe Jan er op staat, kijk eens naar Jan en ze gieren het uit, want dat kunnen ze nog, als meisjes van toen.

Dan wordt er geroepen waar Harry toch is. Niet dat ze Harry nou echt gemist hadden, maar hij kan zo leuk gitaarspelen. En ze hebben immers een geniaal lied bedacht. Gelukkig hebben ze Thea nog en Thea speelt kazoo. Kun je ook best een feestje mee bouwen.

De mannen, veel blauw-rood-wit-gestreept en met af en toe een authentiek mutsje, gelaten op de barkruk, zij missen de meligheid van 'hun meisjes'. Eén probeert mee te doen door het leren tasje van vrouwlief op het gezang mee te laten deinen, maar hij wordt niet opgemerkt. Dan nog maar een biertje, of moeten ze al naar de boot?

Maar Thea speelt de kazoo en de vrouwen zullen het wel weten. Deze meisjes van toen hebben al zoveel mee gemaakt (ja, erg hè), zoveel gezien (ja, mooi hè), dat vandaag de blik beperkt is.

Wij, de jeugd van nu, schamen ons een beetje plaatsvervangend voor deze herhaalde publiekelijke muzikale uiting. Als de chocola is opgelepeld verlaten we de tent geruisloos. Op de boot kiezen we bewust voor veel kinderen door in de familiesalon te gaan zitten.
Kindergekwebbel en echte ongedwongenheid.

Oh wat is het toch fijn, nog écht jong te zijn

Drukleven (19-11-2007)

2012-01-01T19:10:00.003-08:00

Drukleven van het Astrid Lindgren festival

Maar weer eens een lofzang op de nacht (17-11-2007)

2012-01-01T19:10:00.001-08:00

Ik droomde nacht
dacht weetje wacht
Ik slaap wel dag!

Ik droomde dag
dacht beetje zacht
lag ik vol smacht

Weetje dat ik op de

nachtwacht?

Astrid Lindgren 100 jaar! (14-11-2007)

2012-01-01T19:09:00.001-08:00

Vandaag is het 100 jaar geleden dat Astrid Lindgren werd geboren. Overal wordt hier op verschillende manieren aandacht aan besteed.

In Groningen hebben we (Nystrøm, de afdeling Scandinavistiek, het SVIN, de Scandinavische vereniging Groningen en de Openbare Bibliotheek) er een tweedaags festival van gemaakt met op woensdagmiddag een kindermiddag met voorlezen uit Astrid Lindgren boeken, films, knutselen, het leren van het Zweedse liedje 'Här kommer Pippi Långstrump' en een prijs voor het mooist verklede kind.

Bijna net zo gul als Pippi zijn we: de kinderen krijgen een Pippi-buffet met kanelbullar, pepparkakor, Pippi limonade, groene poffertjes en nog veel meer!

Om 17.00u begint het programma voor de grote kinderen (volwassenen). De Gebroeders Leeuwenhart en Mio mijn Mio, twee verfilmingen van boeken van Astrid Lindgren zullen worden vertoond. 's Avonds komt Rita Verschuur (die alle boeken van Astrid Lindgren heeft vertaald) een lezing geven. Maar niet voordat iedereen het Pippi-buffet achter de kiezen heeft met zelfgebakken kanelbullar, groene poffertjes en roze taart, pannkakstårta, pepparkakor, prinsesstårta, munten uit Pippi's schatkist, krumelur-pillen en één van de 1000 gewonnen pakjes Pippi-limonade.

De volgende dag staat in het teken van Scandinavische jeugdliteratuur, met verschillende verfilmingen van Scandinavische boeken en als afsluiting een lezing over Zweedse jeugdliteratuur door Hilke van der Klei en het meisje op de foto hiernaast.

Het programma staat hier.

Kom vooral halsoverkop naar Nederland, Groningen, de Openbare Bibliotheek en het Harmoniegebouw.

Een beetje jeugd (-sentiment, -igheid) kan geen kwaad.

Een kinderboek op z'n tijd ook niet!*

* Al denken sommige mensen daar anders over. Maar daarover donderdagavond meer.

Bakbeest (14-11-2007)

2012-01-01T19:08:00.001-08:00

Ik heb dit weekend flink de bakbeest uitgehangen.

Zie hier het resultaat: tweehonderddertig kanelbullar!

Het plan: 5 x het normale recept

Eerste doel bereikt: het deeg rijst! En hoe!

De eersten zijn klaar, maar er moet nog zoveel! En vooral véél suiker
en kaneel!

Volgende serie. Maar eerst nog even rijzen, dan worden ze lekker dik!

Kijk ze eens lekker liggen blozen!

3/5 deel is klaar = 132, de volgende dag deed ik het nog eens dunnetjes over met 2/5 = 98

Nu moeten ze als de wiedeweerga opgegeten worden en wel morgen op het Astrid Lindgren-festival (zie hierboven).

Hoe nat ben jij deze week geregend? (11-11-2007)

2012-01-01T19:07:00.003-08:00

Erg hè.

Vogeltjes op je hoofd (01-11-2007)

2012-01-01T19:07:00.001-08:00

Bladerend door de collectie van dbnl, de digitale bibliotheek voor de Nederlandse letteren, kom ik het volgende gedichtje tegen:

In een Deens museum


We liepen door een Deens museum
Kom je uit IJsland, vroeg een man,
Nee, uit Nederland, zei ik, kun je me verstaan,
Ja, ik kan je goed verstaan, lachte de Deen.

Het is geschreven door Leendert Witvliet, staat in de bundel Vogeltjes op je hoofd uit 1980 en zoals het nu lijkt ben ik de enige die het niet begrijpt. De Deen begrijpt de Nederlander en de Nederlander die geen IJslander is verstaat de Deen. En ik dacht nog wel dat ik dat Deens wel een beetje begreep. Maar ja, ik heb over het algemeen ook geen vogeltjes op m'n hoofd.

Hoe dan ook, het is fijn om van een digitale bibliotheek ineens in een Deens museum te belanden. Het is überhaupt fijn dat je tegenwoordig door een bibliotheek kunt bladeren (maar de pret van door een bibliotheek dwálen moet ook niet onderschat worden!).
Kijk maar eens hier, je vindt er Nederlandse literatuur voor kinderen en volwassenen, van de Kleine Gedigten voor Kinderen van Hieronymus van Alphen uit 1778 tot De appelmoesstraat is anders van Joke van Leeuwen uit 1978 en veel daartussen en daarna.

Zonet stuitte ik op de spannende titels Inleiding tot de verwondering van Cornelis Verhoeven uit 1969 en op Meester Pompelmoes en de mompelpoes van Hans Andreus uit 1968.

Ik begin met de mompelpoes. Als ik dan nog niet verwonderd ben, lees ik verder.

Net zo lang tot ik vogeltjes op m'n hoofd heb.

Nu uit: dubbelnummer september en oktober! (31-10-2007)

2012-01-01T19:06:00.001-08:00

Na de beschamende verwaarlozing van de afgelopen maanden, zal ik jullie nu tenminste, ten volle en misschien ten overvloede deel uit laten maken van

een deel van
een hoekje van
een bladzij van
mijn leven (23e jaargang, dubbelnummer september/oktober).

Eerst bladeren we nog even terug naar het augustusnummer waarin...

...bergen werden beklommen en verzet (maar niet deze)...

...er wild gesurvivald werd. Zowel op papier...

...als in het echt (m'n kleren hebben zeker nog een maand naar vuur geroken. Vuurfijn! Om maar niet te spreken van m'n haar ('kan je dat wassen dan?')

Verderop in dit nummer kon er eindelijk van de Laatste Letters, Loodjes en Langenachten geschreven worden...

...maar eerst kwam Harry me nog verleiden. Met succes. Ik werd van m'n bureau weggelokt, dit uiteraard door enkele eenvoudige spreuken, en was een paar dagen zo goed als aan het bed gekluisterd. Nachten met Harry. Die Harry toch.

Naast het laten inbinden van drie netjes uitgeprinte scripties is hier een moment van grote vreugde vastgelegd (Wat een nummer. Wat een emoties).

Tijdens het afwerken van de rest van het boven getoonde lijstje, werd er genoten van de kleine geneugten des levens..

..en toen alles netjes was doorgestreept, volgden de grotere geneugten (afbeeldingen niet beschikbaar wegens enige nevel met een vleugje honing).

Er werd nog een korte poging tot heks ondernomen in een verder door weerwolven gedomineerd Noord-Groningen...(we zijn inmiddels beland in het dubbelnummer september/oktober, blz. 7-9)

Bijna op de helft van dit nummer vind je een bezoek aan het verrassende Ruhrgebied, waar men de meest originele oplossingen heeft gevonden voor de nog bestaande industrie...

...en werd de 'in sepia'-functie herontdekt op Dortmund-Centraal, waar tevens negatieve bevindingen werden gedaan met betrekking tot de stiptheid van de altijd zo geprezen Duitse treinen.

Helaas, we krijgen het nummer niet meer uit voor het slapen gaan. Dat heb je met die dubbelnummers.

Morgen weer een deel van
een hoekje van
een druk bekladde

bladzijzeizij
(en ze legde boek 23 tijdelijk op stapel)
(maar niet voordat, nee eerder nadat
er een hoekje was
gecreëerd

een plekje zodat

zij (zeizij)

dat later nog weer eens

terug kon vinden.

Het zesentwintigaugustus-gevoel (25-10-2007)

2012-01-01T19:05:00.003-08:00

Naar he. Vind ik ook hoor. Elke keer als ik weer naar m'n weblog ga.

Ik durf er eigenlijk niet eens meer naar toe, zo naar.

26 augustus. Wat deden we toen? Was dat niet in de zomertijd die nu bijna ten einde loopt?

Wat waren we nog jong. En maar namme-namme-nammen. En scripties schrijven (eentje maar hoor, maar zoiets hoort toch in het meervoud?).

Maar jullie hadden wel boze reacties mogen geven hoor van wij willen weer een verhaaltje en hou nou es op met dat genamme nu weten we het wel en toe schrijf weer eens iets leuks zo midden in de nacht als het even kan want overdag zien we je graag in het echt en meer van dat soort gezellige commentaren waar ik natuurlijk te allen tijde op hoop.

Maar er komen nieuwe tijden.

Daarom kunt u vanaf volgende week weer berichten verwachten. Ook zullen er nieuwe 'raad-de-foto'-woensdagen aanbreken, dit keer met als thema ons hoogst gewaardeerde Groningen.

Voor elke goed geraden foto krijg je een lief mailtje en blink je nou echt uit door om de woensdag en nog een keer daartussen de foto goed te raden, dan breken er mooie tijden aan.

Weg met augustus, tijd voor nieuwe tijd!

En mag het ietsje meer zijn..?

Het nammenammenamme-gevoel (26-08-2007)

2012-01-01T19:05:00.001-08:00

Een luistertip voor iedereen die iets in z'n hoofd heeft, maar dat er eigenlijk uit wil hebben.

Je kent het wel, word je wakker met een wijsje, blijkt het een naar wijsje te zijn. Je hebt het natuurlijk niet zelf uitgezocht, maar heel erg per ongeluk op de radio gehoord (en niet eens die van jezelf, maar die van de bouwvakkers bij de buren).

Om de nare melodie kwijt te raken zing/fluit/neurie je het de hele dag. Maar helaas, je raakt het liedje niet kwijt, nee, je deelt het (wat een mooi idee hè).

De enige oplossing is een nieuw liedje om het andere te verdringen. Dit (of dit) heeft mij zo hardnekkig gevolgd het hele weekend, dat ik het graag met jullie wil delen (en niet kwijtraken!).

Heerlijk dat nammenammenamme-gevoel. Doen jullie mee?

Nog een tip: als je het liedje nou toevallig in je hoofd krijgt en lekker nammend op de fiets zit, maak dan niet alleen de nammenammenamme-mondbeweging, maar produceer ook het nammenammenamme-geluid.

Anders lijk je net een konijntje.

Next (18-08-2007)

2012-01-01T19:04:00.003-08:00

Eigenlijk wilde ik mijn comeback in het weblogwezen maken met een leuk, onderhoudend en vooral herkenbaar verhaaltje over het schrijven van een scriptie. Studenten die het hebben doorgemaakt kunnen dit prachtige proces en het ontduiken ervan altijd erg mooi omschrijven en een beetje student met een beetje een weblog en wat schrijfambities zal hier zeker een stuk of elf stukjes aan wijden. Ik heb gelukkig nog drie scripties te gaan in mijn nog lang niet voltooide studentencarrière, dus een stuk of elf stukjes moet nog wel lukken. Wacht maar! Ik heb genoeg te vertellen na een lichtelijk gebrek aan sociaal leven de afgelopen tijd.

Maar belangrijker zaken drongen zich aan:

Ik vond vanavond een nrc.next in de UB en heb me daar toch een pret mee gehad tijdens het eten van een te versmaden pizza. Eerst las ik dat Hans de Booij zijn grote hitAnnabel niet meer kan zingen, omdat 'ie dan gaat hyperventileren. Er zit vast een tragische geschiedenis achter, maar ja, de nrc.next is kort en krachtig.

-next-

Er staat ook een stukje in over hoe je zelf pizza kunt maken. Niet het meest hoogstaande stukje van de hele krant ("NAPELS. Denk je aan Italië dan denk je aan pizza en als Italianen aan pizza denken, dan denken ze aan Napels want daar komt de pizza vandaan"), want nee, één komma was niet genoeg, maar misschien is het idee om zelf een pizza te maken nog zo slecht niet. De pizza van de Albert Heijn was zo slecht wel.

-next-

(en nu komt het)

Denen excuseren zich voor gedrag Vikingen

Wat? Ik zal het even overtypen (hè ja, laat ik weer eens wat gaan typen!)

Door een onzer redacteuren
ROTTERDAM. Denemarken heeft Ierland excuses aangeboden voor de plundertochten van de Vikingen, ruim twaalfhonderd jaar geleden [fijn dat ze dat er even bijzetten. MR]. De Deense minister van Cultuur, Brian Mikkelsen, sprak namens zijn regering berouw uit bij de - feestelijke - intocht [Wát! Feestelijk! Hoe durven ze! Na alles wat er gebeurd is! MR] van een replica van een Vikingschip in Dublin. "In Denemarken zijn we beslist trots op dit schip, maar we zijn niet trots op de schade die de bevolking van Ierland heeft geleden door toedoen van de Vikingen", verklaarde Mikkelsen [Trots! Ze moesten eens durven! De Ieren worden nog dagelijks geconfronteerd met dit drama uit het verleden. MR]. Bezorgd was de minister overigens niet. "De warmte en vriendelijkheid [Overlopers! MR] waarmee u ons en het Vikingschip welkom heet bewijst, gelukkig, dat het allemaal is vergeven." [Ja, nu wel. Waren ze hier twee jaar geleden mee gekomen, hadden ze het wel kunnen vergeten. Maar ja, je weet maar nooit. 1212 Jaar geleden stonden de Ieren ook niet te juichen, en dat weten ze nog als de dag van gisteren. MR] De Ieren verwelkomden deze week de 'Havhingsten fra Glendalough' (Zeehengst van Glendalough), een reconstructie van een Vikingschip dat in 1962 werd ontdekt bij Kopenhagen. Het origineel is vermoedelijk gebouwd in 1042, met hout afkomstig van bomen in het Ierse kloosterstadje Glendalough. De Vikingen zetten in 795 voor het eerst voet aan wal in Ierland. In de vijftig jaar daarna plunderden zij met vaste regelmaat dorpen en kloosters. Maar vanaf 850 vestigden zij eigen staatjes in Ierland en stichtten onder meer Dublin. Aan de Vikingmacht in Ierland kwam definitief een einde met de slag bij Clontarf in 1014.

(einde bericht)

Excuses voor de commentaren tussen haakjes, met de correcte weergave van de initialen van degene die het commentaar levert, zodat het duidelijk is dat het niet bij de geciteerde tekst hoort. Tja, ik heb niet voor niets een scriptie geschreven. Nu moet ik het geleerde ook in de praktijk brengen.

Maar goed, daarom studeer ik dus geen Deens. Dat had ik nooit kunnen verantwoorden.

534 (13-07-2007)

2012-01-01T19:04:00.001-08:00

Nr. 534 Waar is dit?

De laatste! Den sista!

Als ik terug ben van vakantie hoop ik me weer eens echt met het fenomeen weblog bezig te houden. Met misschien dan af en toe een raad-foto uit Groningen, want dat heeft toch wel wat vind ik.

- Wie niet reist wordt niet gemist,
maar kan veel missen -

Hoog tijd om de tas in te pakken, want wie wat mist, kan veel missen (om over vliegtuigen maar niet te spreken).

527 (06-07-2007)

2012-01-01T19:03:00.001-08:00

Nr. 527 Waar is dit?

Den näst sista tror jag!

520 (27-06-2007)

2012-01-01T19:02:00.001-08:00

Nr. 520 Waar is dit?

513 (20-06-2007)

2012-01-01T19:01:00.003-08:00

Nr. 513 Waar is dit?

Den här är lätt, eller hur?

506 (14-06-2007)

2012-01-01T19:01:00.001-08:00

Nr. 506. Waar is dit?

Een verlate nr. 499 (10-06-2007)

2012-01-01T19:00:00.001-08:00

Nr. 499 Waar is dit?

Niet meer live uit Sthlm, wel vers genomen!

Wat heb je nou aan zee (09-06-2007)

2012-01-01T18:59:00.001-08:00

Wat heb je nou aan zee?

Een strand om mee te bouwen

Water om mee te sjouwen

En een handvol schelpen

voor thuis

492: LIVE uit Stockholm! (31-05-2007)

2012-01-01T18:58:00.001-08:00

Nr. 492 Waar is dit?

485 (26-05-2007)

2012-01-01T18:57:00.003-08:00

Nr. 485 Waar is dit?

Här träffades
Lukas och Carmen
Idag är de gifta
Och har en dotter.

Hier ontmoetten
Lukas en Carmen elkaar
Nu zijn ze getrouwd
En hebben een dochter.

Wat je al niet tegenkomt op straat!

478 (16-05-2007)

2012-01-01T18:57:00.001-08:00

Nr. 478 Waar is dit?

Aan zee (14-05-2007)

2012-01-01T18:56:00.001-08:00

In de lente in een storm op een terras in Harlingen, overdekt en bovendien binnen. De roos is nep, maar staat in een mooi vaasje. Het kaarsje blazen jullie uit. Niet expres, maar jullie komen van buiten, uit de wind. Jullie praten over de waddeneilanden. Gesprekken die je hebt als je bij de zee bent. Je noemt op welke eilanden je bent geweest. Vtas. Nee, nog nooit op Texel. Jullie bespreken kort de grootte van de eilanden en waarom de T toch het minst eiland is. Dat vindt iedereen, altijd, maar vooral aan zee.

De mensen aan het tafeltje naast je beginnen ook gesprekken nabij de zee. Ook nog nooit op Texel. Jullie gaan nu verder weg, de wadden voorbij. Boten, zeeziekte, Noorwegen, de Faeröer, IJsland en dan via veel schapen en vooral regen weer terug naar de lente, de storm.

Gezellig keuvelend komen er twee dames binnen. De dame in Gaastra jas, want dat heb je aan zee, loopt vastberaden naar het verste tafeltje, om zich vervolgens om te draaien en zich hardop af te vragen 'of zullen we daar zitten'. Weifelend kijkt ze naar het tafeltje in de andere hoek met dezelfde roos, maar in een mooi vaasje. De dames kabbelen voort, belangrijke zaken buiten gelaten, met de wind mee, nu zorgeloos met wilde haren. Ze gaan over op de andere hoek.

Je lepelt verder aan je chocolademelk, warm en zonder slagroom, inmiddels. Jullie halen herinneringen op. Van toen je klein was. Van een snoepwinkeltje, toch ook hier? Of was dat? Ergens anders?
Nu ben je groot, jullie zitten midden in je 6e autorijles.

Je hoort een van de dames in de hoek zeggen dat ze hier altijd met haar vader kwam. Dat doe ik ook, denk je meteen. Niet altijd, maar nu wel. Hou dat vast, zodat je dat nog wel weet als je nog groter bent.

Jullie stappen weer in de auto en je rijdt je eerste bochtje achteruit.

471 (10-05-2007)

2012-01-01T18:55:00.001-08:00

Nr. 471 Waar is dit? Welke smalle doorgang in Gamla Stan?

464 (03-05-2007)

2012-01-01T18:54:00.003-08:00

Nr. 464 Zomer in Stockholm! Maar waar?

457 (25-04-2007)

2012-01-01T18:54:00.001-08:00

Nr. 457 Waar is dit?

450 (19-04-2007)

2012-01-01T18:52:00.003-08:00

Nr. 450 Waar is dit?

Zo'n beetje het lelijkste plekje van Stockholm..

443 (12-04-2007)

2012-01-01T18:52:00.001-08:00

Nr. 443 Waar is dit?

429 (28-03-2007)

2012-01-01T18:51:00.003-08:00

Nr. 429 Waar is dit?

422 (22-03-2007)

2012-01-01T18:51:00.001-08:00

Nr. 422. Waar is dit?

Better let as net!

415: toch nog! (17-03-2007)

2012-01-01T18:50:00.001-08:00

Nr. 415. Wat en waar is dit?

408 (07-03-2007)

2012-01-01T18:49:00.003-08:00

Nr. 408. Waar is dit?

Haar&Mijn (06-03-2007)

2012-01-01T18:49:00.001-08:00

En in een onbewaakt ogenblik koop je
je geliefde oranje jurk nog een keer.

Maar dit keer is 'ie groen
en in de uitverkoop.

Nog even over donderdag (03-03-2007)

2012-01-01T18:48:00.001-08:00

En ineens was het weer
Maart.

Was het Februari toch
weer gelukt

de laatste dagen van de maand
te spijbelen.

Een dag student (03-03-2007)

2012-01-01T18:47:00.001-08:00

Vandaag was zo'n dag waarop je laat opstond, omdat het gisteren immers ook laat was. Laat opstaan was dus toegestaan, maar íets vroeger had ook wel gemogen, denk je dan. Zo'n dag waarop je in je pyjama achter de computer kruipt, omdat er nog dingen gedaan moeten worden.

Je maakt een lijstje van de dingen die gedaan moeten worden. Het belangrijkste, iets dat uiterlijk vandaag ingeleverd moet worden, eerst.
Het wordt een lange lijst, want je kunt zoveel dingen bedenken die nog gedaan moeten worden. En als je ze maar eerst eens opschrijft, dan ben je al een heel eind. De dag is nog lang en zal hoe dan ook nuttig worden. Optimist als je bent, staat ook 'hardlopen' ergens op het lijstje.

Je stuurt een mailtje naar deze of gene, bekijkt één of andere website en doet af en toe iets uit de onderste regionen van het lijstje. Je ontbijt bestaat uit een broodje en een cracker, zo'n beetje het laatste eetbare dat je nog op kamers had. Straks maar even naar de supermarkt. Kan wel als je terugkomt van het hardlopen.

Ineens - hoe heeft het ooit zover kunnen komen? - is het al zo laat, dat je nodig moet beginnen met het eerste puntje op je lijst, Dat Wat Uiterlijk Vandaag Ingeleverd Moet Worden. Je denkt dat je het wel voor het donker af zult krijgen, het is immers bijna lente. En dan kan je dan nog mooi hardlopen en naar de supermarkt.

Hardlopen in het donker is misschien ook niet erg.

Je checkt je email nog eens en begint je een beetje ziek te voelen. Niet letterlijk, maar door de hele dag die pyjama en het enkel en alleen naar buiten

staren.

Er is een toko in de buurt die tot 10 uur 's avonds is geopend. Dan maar niet hardlopen, eten kopen lukt in ieder geval makkelijk.

Het gaat goed met de opdracht, je krijgt 'm vandaag zeker af. Om de winkel te halen moet je inmiddels hard lopen.

Uiteindelijk stap je om 11 uur onder de douche. Een ietwat hongerig gevoel. De pyjama terug onder het kussen.

Je eet sla met komkommer en een cracker en gaat wederom laat naar bed. Anders is het ook zo kort dag.

Morgen weer een kans om laat op te staan.

Utropische regenbui (01-03-2007)

2012-01-01T18:46:00.003-08:00

Fietsend door een flinke regenbui vergeet ik even dat ik ooit eens besloten had altijd lachend door de regen te gaan. Tot de vrolijke muziek van Manu Chao op mijn mp3-speler begint te spelen. Meteen glijd ik terug in een relaxter, bijna zomers tempo. Waarom hard fietsen als je al tot je ellebogen nat bent?

Met mijn haar nat van het zwemmen en m'n hoofd rood van de zon ben ik toch nog altijd sneller dan de mensen die staan te schuilen

in de regen,

in de winter.

Als ik thuiskom is de regen voorbij, is het minstens lente en blijf ik blij.

401 (28-02-2007)

2012-01-01T18:46:00.001-08:00

Nr. 401 Waar is dit?

Oppassen voor oma's (en kinderen!) (27-02-2007)

2012-01-01T18:45:00.001-08:00

Pas voortaan een beetje op als je een volgens jou onschuldig liedje over een handjevol oma's meezingt. Je vrolijke gezang kan worden opgenomen om het vervolgens achteruit af te spelen en dit alles kan tegen je worden gebruikt. Stom dat we er niet eerder aan hebben gedacht alle liedjes waarin oma's voorkomen te verbieden. Stom, dat we de link niet hadden gelegd tussen
o m a ' s - s a m o - m a s s a m o o r d .

Gelukkig zijn er knappe koppen die zulks meteen doorhebben en alarm slaan. Je moet wel heel knap zijn om te denken dat alle kinderen die naar het vrolijk zingende, doch doortrapte trio K3 luisteren met hun vrolijk swingende, doch van kwade booschappen barstende hit 'Oma's aan de top', dit liedje niet alleen van voor tot achter maar ook van achter tot voor draaien (je bent fan of je bent het niet) en vervolgens de 'boodschap' over massamoord ter harte nemen (je bent fan of je bent het niet). Luidvloekend zullen ze alle volwassenen vermoorden, te beginnen bij die grieten van K3, want die zijn eigenlijk ook al lang volwassen.

Ik heb besloten jullie het achteruitafgespeelde liedje niet te laten horen, dit om erger te voorkomen.

(Ben je eigenwijs en wil je toch beïnvloed worden door de gewelddadige tekst, klik dan hier, maar zeg niet dat je het van mij hebt!)

(het is heus (26-02-2007)

2012-01-01T18:44:00.001-08:00

niet zo dat ik vanaf nu alleen maar foto's plaats van een stad waarvoor ik op de één of andere manier een vooralsnog niet te stoppen liefde heb opgevat.

Ik maak het goed in Groningen. Zo hield ik me deze ochtend wat momenten bezig met het uitgummen van aantekeningen in een boek dat na meer dan een jaar terug kan naar de UB. Zo won ik vorige week een halve liter Ben&Jerry ijs en zonet leegde ik een theekop met zwart geworden, koude thee. Zo luister ik op het moment naar de radioarchieven van de Zweedse radio en wel naar hoe een vrouw in 1939 vertelt hoe ze de wereldberoemde, maar zo te horen uit Skåne afkomstige spettkaka bakt. Ik ben echter danig afgeleid door de nog altijd voortdurende bouwvreugde bij de buren. Een nauwkeurige beschrijving van het genot bij zowel het bakken als het tot je nemen van de spettkaka houden jullie daarom van mij te goed. Ik zap naar Radio Bubbel waar ze de hele dag Zweedse kinderliedjes draaien. Ik negeer de K3 invloeden en wacht geduldig op het volgende nummer, dat volgens de lijst over het plukken van paddestoelen zal gaan. Kijk, daar begint de pret.

Zo vraag ik me op het moment van schrijven af of ik misschien eens wat vaker over mijn dagelijkse leven moet uitweiden, waar jullie hierboven al even van hebben kunnen genieten. Zo kun je uit de zwart geworden thee om 11.58u opmaken, dat ik vroeg op ben gestaan. Aan het uitgummen van enkele aantekeningen in een UB boek kun je opmaken dat ik alweer uitstelgedrag vertoon voor de volgende deadline en ook kun je bedenken dat ik op dit moment waarschijnlijk weer heel wat meer weet over het plukken van paddestoelen in Zweden. Maar dat maakt nog geen stukje met een mooi begin en een passend einde. Misschien hoeft dat mooie niet altijd. Ik moet natuurlijk ook aan 'later' denken, wanneer deze aantekeningen van een gewone dag in het toen nog in seizoenen verdeelde jaar, van niet te onderschatten waarde kunnen zijn.

Daar zijn weblogs tenslotte ook voor:

"Vanochtend ging de wekker helaas weer en toen stond ik meteen op!! Ik at een broodje en toen ging ik met de trein: heeeeel leuk was dat!!!! Ik heb niet zoveel te vertellen, ik ga nog even internetten enzo en daarna weet ik nognie ;-) Oh en net hoorde ik een heel leuk liedje in een auto toen ik er langs fietste kweet niet welke maar heel LEUK!! Nu heb ik niets meer te vertellen en verveel me een beetje :-) Morgen ga ik weer op de fiets :D naar college enzo tsjaaah je moet wat. En dan daarna weer VRIJ :D :D: D Dat was het. Nu ga ik doooeoeg! :-D"

Van niet te onderschatten waarde dus. Ik wil natuurlijk niet direct kritiek leveren op dit uit mijn leven gegrepen verhaal, in overigens een normale stijl in de wereld der weblogs, maar ik heb het gevoel dat het weggooien van zwart geworden witte thee en zelfs het prachtige moment waarop ik te horen kreeg dat ik een halve liter ijs had gewonnen, niet interessant genoeg is om hier te plaatsen.

Niet alles is altijd maar interessant, zo blijkt ook uit een interview dat in de Zweedse radioarchieven op me lag te wachten. Een interview met Kalle Haglund, een dichter die z'n gedichten uitspreekt als een singer-songwriter zonder muziekinstrument zonder een enkele aarzeling de meest lange gedichten kan voordragen, grappig en onderhoudend is op een podium, maar tijdens het interview zoekt naar woorden, niet echt iets interessants te vertellen heeft en al zeker niet met die mooie woorden die hij anders moeiteloos gebruikt. Op een laatste wanhopige vraag van de presentator antwoordt Kalle met een zachte, verlegen stem dat z'n nieuwe hobby naaien is, om vervolgens een korte beschrijving te geven van het nieuwste model naaimachine en weer stil te vallen. Maar

niet alles kan een mooi gedicht worden.

En ik luister en schrijf niets
wachtend,
(maar nooit kijkend)
naar nieuws

en als er iets is om over te schrijven wil ik
dat nachtenlang is het ochtend is er college
(maar gelukkig een fiets :-D)
is er college?

is er iets anders 's avonds iets nieuws
om over te schrijven moet ik dan 's nachts
slapen? moet ik verstandig
doen wat op het lijstje

Nog Te Doen
staat in plaats van te schrijven?
Moet ik iets schrijven
voor het college

dan wacht ik tot vlak
vóór het college
en schrijf ik uiteindelijk
alleen dat wat ik moet

Of moet ik op een
maandagochtend
gewoon eens beginnen
zonder uitstellen en dan én

schrijven wat moet
én schrijven
dat mag

met af en toe een
[ENTER]
zodat wat niets is
toch een gedicht

lijkt [ENTER]Wijl ik dan schrijf
ik gewoon [ENTER]
weer eens wat op

en is het
heus niet zo
dat ik vanaf nu
alleen maar foto's

plaats van een stad
waarvoor ik
op de één
of andere manier een vooralsnog niet te stoppen liefde heb opgevat.)

394 (21-02-2007)

2012-01-01T18:43:00.003-08:00

Nr. 394 Waar is dit?

387 (14-02-2007)

2012-01-01T18:43:00.001-08:00

Nr. 387 Waar is dit?

Boterdiep (13-02-2007)

2012-01-01T18:42:00.001-08:00

Als ik uit mijn raam kijk zie ik het Boterdiep. Rechts wordt het Palazzo Boterdiep met veel lawaai en helaas zonder dak vormgegeven, de bus rijdt door naar links en ziet meer Boterdiep. Ik zie vooral wachtende mensen. Zij staren voor zich uit, zien mij staren, maar kijken nooit naar de etalage vlakbij de bushalte. Daar verschijnt om de zoveel tijd (ik zie het nooit gebeuren) een nieuwe tentoonstelling van het één of ander. Dichterbij gekomen zag ik dat het deze keer gedichten waren van Dichtkring Rondrijm.

Dichterbij zag en las ik

Boterdiep
door Paul M. Borggreve

Vanaf de BIM-pomp tot winderige Beren
dendert stadsbus, vrachtwagen, auto, fiets
naar bestemming lang pizza’s en parkeren,
garage, stoffen, toko, hotel en niets

blijft lang; de spiegel van stad. Hier lagen
kades en boten, een water dat tam
en traag in het tempo van die dagen
de koopwaar verder droeg. De boterham

moet verdiend: asfalt voor nieuwe zeden,
vulsel van een gebruikt gebit, rotte kies
naast ivoren toren, gaten verleden,
mengsels van ijver, schoonheid, modern en vies.

Geen blik terug, alles heeft haast, weg, de stad uit
enkel u rust voor even bij deze winkelruit.

Voor meer rijmende gedichten kijk op rondrijm.volkskrantblog.nl.

Live vanuit Stockholm: 380 (07-02-2007)

2012-01-01T18:41:00.001-08:00

Nr. 380 Waar is dit?

Zowel op de i als erachter. (01-02-2007)

2012-01-01T18:40:00.003-08:00

Hoe fijn om er dan eindelijk een punt achter te zetten. Er nog even doorheen te scrollen en af en toe een komma in een punt te veranderen en even later weer terug en dat is het dan. Punt uit.

Een punt erop, erachter en erbij.

De boeken, eindelijk gelezen, terug in de kast. De andere boeken, eindelijk beschreven, terug naar de UB. En ik, (eindelijk belezen?) leun tevreden achterover.

Computer en ik gaan in slaapstand. De kamer, een tentamenperiode lang verwaarloosd, zal morgen opgeruimd worden. Nu niet, nu is alles klaar.
De rommel geen punt

373 (31-01-2007)

2012-01-01T18:40:00.001-08:00

Nr. 373 Waar is dit?

366 (25-01-2007)

2012-01-01T18:39:00.001-08:00

Gisteren was het een jaar geleden dat ik me bijna versliep, uiteindelijk toch in het vliegtuig naar Zweden terechtkwam en er een half jaar lang niet weg te krijgen was. Het Grote Stockholm Boek is nog lang niet klaar, maar ik heb wel alvast een keuze gemaakt uit het vele beeldmateriaal dat ik tot mijn beschikking heb. Een tweede, derde en eventueel vierde ronde zullen hoogstwaarschijnlijk nog volgen, waarmee ik het genomineerde aantal van 600 foto's nog iets terug hoop te brengen.

Hier zal ik vanaf nu een heel halfjaar lang, elke woensdag één van deze foto's plaatsen. Of een stukje ervan. Om de interactiviteit iets te verhogen, mogen de echte kenners raden waar elke foto genomen is.

Vandaag een makkelijke om mee te beginnen:

Nr. 366. Waar is dit?

Het voordeel van storm is (19-01-2007)

2012-01-01T18:38:00.001-08:00

Het voordeel van storm is
dat je buiten
heel hard
op kunt zingen.

Alleen de wind hoor je
Alleen de wind hoort je

en zingt
soms mee.

Straatbeeld (19-01-2007)

2012-01-01T18:37:00.001-08:00

Storm bepaalde vandaag het straatbeeld. Vanuit mijn kamer had ik niet altijd beeld, dat was trouwens dan geen sneeuw maar regen. Toch kreeg ik af en toe iets mee van de storm.

Plastic bewoog zich over de straten in de vorm van ongewenste tasjes en mensen. Ondanks dat heeft het zogenaamde waterdichte nylon regenpak vandaag de eerste plek weten te pakken. Dat het regenpak ooit zo terug zou komen van 'kwijtgeraakt' en 'vergeten', had waarschijnlijk niemand gedacht. De paraplu is echter al enige tijd geleden gesignaleerd als het accessoire in de lift en is al op verschillende feestjes gespot. Dat het draagbare regenscherm op de tweede plaats is geëindigd, is dan ook geen verrassing. De derde plaats is een stuk interessanter en daarbij origineler: de plastic zak. Daarom gaat ook de publieksprijs naar dit kledingstuk, dat klein, licht en op verschillende manieren draagbaar is. Als het een blijvertje blijkt in het straatbeeld van winter 2007, zullen de tassen waarschijnlijk onder de blitse naam 'puutje' in de winkels komen te liggen. Hieronder enkele voorbeelden van toepassingen, nat van de catwalk:

Eindelijk uw schoenen drooghouden? Het kan met een 'puutje'.

Haar net strak in gel en model? Een 'puutje' biedt uitkomst!

Houdt dit herfstige begin van 2007 nog even aan? Geen nood! Het 'puutje' ligt binnenkort bij u in de winkel!

Werkelijkheid (18-01-2007)

2012-01-01T18:36:00.003-08:00

Werkelijk waar, ik ben aan het studeren. En ik ben niet de enige. Eindelijk doen honderden studenten hun naam weer eer aan. De student studeert, en wel in de UB.

Ik zit op de vierde verdieping in de letterenzaal bij het raam. Voor me ligt mijn werkelijkheid in de vorm van een studieboek. Rechts het raam, daardoor de buitenwereld, de echte werkelijkheid. Onbewust afgeschermd door de regen en bewust door de architect, zodat de hardwerkende student niet afgeleid kan worden. De vensterbank loopt schuin omhoog, wit en het raam grijs, niets dan regen. De balken blank en de muren in de meest saaie versie van beige. De lamellen gebroken wit, zoals lamellen horen te zijn. Niets om afgeleid te worden van mijn werk, mijn werkelijkheid.

Maar dan links. Daar gaat het fout. Hier is niet goed over nagedacht.

Links van mijn tafeltje staan kasten vol boeken. Duizend boeken, duizenden werkelijkheden om in te verdrinken, me te verschuilen, van 10 uur 's ochtends tot 10 uur 's avonds, nu ook in het weekend. Verhalen om in te verdwalen, bepalen een tijdelijke werkelijkheid. In een paar stappen ben ik er en blijft mijn studieboek eenzaam achter op het kale tafeltje. Een te kleine moeite om de werkelijkheid voor me te vergeten, laat staan de regen rechts.

Daar zit een liedje in (17-01-2007)

2012-01-01T18:36:00.001-08:00

Dat het Zweeds een melodieuze taal is, dat weet zo'n beetje iedereen. Maar dat er ook liedjes in Stockholm zitten, weet misschien niet iedereen:

'Wish You Were Here' - Pink Floyd

Uit 'Growin' Up' van Bruce Springsteen

'The End' van The Doors

Handig (15-01-2007)

2012-01-01T18:35:00.001-08:00

De grootste afleiding in de tentamenperiode - Eurosonic - is weer voorbij. Helaas had ik alleen voor donderdag en vrijdag een 'halve leerdag' ingepland, maar ik prijs me gelukkig dat ik me zo'n geweldige uitvinding als halve leerdagen überhaupt kan veroorloven. Woensdag moest ik al liedjes luisteren ter voorbereiding, donderdag des te meer, vrijdag waren er midden op de dag al liedjes in het echt te luisteren in Plato en ook zaterdag moesten er nog liedjes geluisterd worden. Liedjes van wat mooi was geweest en liedjes van wat mooi was maar wij niet waren geweest. Misschien dat er nog een bespreking per band en een algehele sfeertekening komt, nu alleen even de nasleep.

De titel van deze log slaat allereerst op de muziekpagina's van MySpace.com waar de meeste artiesten achter een / te vinden zijn. De ultieme voorbereiding en -pret voor Eurosonic is dan ook alle MySpaces afstruinen op zoek naar mooie geluiden, melodieën en teksten. Geen gezoek naar liedjes waarvan je de naam nog niet kent, maar bijvoorbeeld gewoon eens naar www.myspace.com/peturben gaan en het eerste liedje begint vanzelf. Het tweede liedje moet je even eigenhandig aanklikken, maar dan heb je ook wat. Fijn ook om bij 'Influences' Astrid Lindgren te zien staan.

Pétur Ben, de IJslander die we vrijdagavond in de Stadsschouwburg zagen, blijkt in de band van Mugison te hebben gespeeld. Dat las ik op de website van 12 Tónar, de platenmaatschappij van Pétur Ben. Een linkje vond ik op z'n MySpace. Mugison maakt rare liedjes, die soms wel heel mooi zijn. Hieraan herinnerd klikte ik direct door naar Mugison's site. Hij heeft ook wel een MySpace, maar zijn website bleek ook uitermate handig. En een beetje vertederend, die rare IJslander, die niet alleen eigenhandig duizend hoesjes naaide voor zijn eerste cd, maar ons aan de hand van een video laat zien welke akkoorden hij nou eigenlijk speelt. Als dat niet handig is...

Op 12 Tónar kwam ik ook een linkje tegen van Ragnheiður Gröndal. Nooit van gehoord, tot haar MySpace daar verandering in bracht. En zo ben je ineens een hele avond (dus een halve leerdag) kwijt met het luisteren naar muziek en klikken op linkjes naar nog meer muziek. Link, maar vooral handig.

Januari 2007 (11-01-2007)

2012-01-01T18:34:00.001-08:00

Vandaag ben ik voor dag en dauw opgestaan, want door deze stormachtige tijden werd het een uurtje geleden pas licht en voelde de dag eindelijk begonnen. Nu wordt het bijna weer donker en kan het echte leven beginnen!

Na herfst komt winter, dus alles is nog mogelijk dit jaar!

Van een liedje (11-01-2007)

2012-01-01T18:33:00.001-08:00

Soms heb je dat je van een liedje het minst mooie gedeelte het mooist vindt, omdat dat stukje de mooiste herinneringen meedraagt. Als ik naar No Woman No Cry van Bob Marley luister en het geluid hoor van microfonen of instrumenten die te dicht bij een versterker komen of iets in die richting, glimlach ik altijd even. Want pas bij dat geluid is de herinnering compleet.

Terwijl ik de UB in loop, maakt mijn herinnering een klein dansje.

Teun eet pennywafels (09-01-2007)

2012-01-01T18:32:00.001-08:00

Na me enkele dagen vermaakt te hebben met zinnetjes als 'Teun drinkt thee', de meest spectaculaire uitbreidingen hierop en dit alles in de meest ongewone talen, was het vandaag tijd voor Het Eerste Tentamen. Vrijdag was er nog even de schok dat het boek al uit was, terwijl nog drie Hele Dagen, de Laatste Nacht en de Ochtend Ervoor over waren. Gelukkig wist ik deze dagen moeiteloos te vullen en bleek er afgelopen nacht nog genoeg stof over om in te bijten en over na te denken. Af en toe was er ook nog wat te lachen, als de schrijver van het boek echt niets beters meer wist te verzinnen dan een zin als 'Wij zijn de eikelmannetjesputtertjes'.
Toen alles bijna, bijna doorgenomen en bijna begrepen was, las ik ineens dat Teun de hele tijd, dat hele boek lang, een meisje was geweest. Opnieuw beginnen...?
Ik moest me maar niet teveel met de werkelijkheid bezighouden, besloot ik, want het ging om een algemeen begrip van taal in het algemeen. Dat Teun nou toevallig een meisje was, dat maakte niet uit en om het minder verwarrend te maken was Teun natuurlijk altijd te vervangen door 'zij'.
Ik dronk thee en hield de kop erbij.

De examenhal schreef en schoof. Ik schreef en de examenhal schoof. Tot slot schoof ook ik mijn stoel met veel lawaai aan en schreef er nog een stukje examenhal verder. Op tijd klaar met lezen, op tijd klaar met schrijven, als deze trend nou eens voort te zetten was...

Thuisgekomen liet ik de rijstewafels met pindakaas even voor wat ze waren. Geen thee meer voor Teun. Met een tevreden gezicht zette ik de kop bij de afwas en at de al in de bus bedachte pennywafels.

Leermiddel (08-01-2007)

2012-01-01T18:31:00.001-08:00

Hiermee moet ik de tentamens wel doorkomen!

Een schone lei (06-01-2007)

2012-01-01T18:30:00.001-08:00

Alweer bijna een week geleden, maar toch wil ik het nog even met jullie delen. Uit de krant:

Kalkbende zorgt voor argwaan en schone ramen in Fries dorp

Gedurende de nacht van zondag op maandag jl., de nacht van 2006 op 2007, werden de ramen van de meeste huizen in het Friese dorpje Burgwerd beklad met kalk. Niet altijd even leesbaar werd er in het wit commentaar gegeven op de bewoners van het anders altijd zo rustige, vanuit bepaalde hoeken zelfs idyllische dorpje in het zuidwesten van Friesland. De Burgwerders waren wel voorbereid geweest op het traditionele verslepen van alles wat los zit. Zo had menig huisman de kano, de meest geliefde planten en de schutting reeds het afgelopen jaar naar binnen gehaald. Hoewel het dorp ook tijdens de vorige jaarwisseling geteisterd werd door de kalkverspreidende bende, had niemand gedacht dat het dit jaar op zo'n chaos uit zou lopen. Geschokt stapten de dorpelingen het nieuwe jaar in. Na een gezellige nacht met Jan en buurman, werd er nu argwanend over de hoge heggen gegluurd. Maar de aanslag op het driehonderd inwoners tellende dorp zorgde ook voor veel positiefs. Zo had bijna iedereen voor de tweede dag van het jaar de ramen blinkend schoon en werden er zelfs ramen van overburen gelapt. "De tekst was te schokkend", aldus een verontwaardigde Burgwerder, die niet wilde dat de afwezige buurman deze tekst zelf te zien zou krijgen bij thuiskomst. Niet iedereen had zulk een naastenliefde getoond als deze oprechte dorpsbewoner. Op andere plaatsen in het dorp waren nog de gehele dag de meest schunnige teksten te lezen. Een dorpeling: "Er werden lange, zogenaamde Nieuwjaarswandelingen gemaakt. Soms bleven ze even staan om de teksten goed te kunnen lezen, werd er plotseling gewezen en gegrinnikt en liep Jan en alleman snel weer verder." Zelf was hij ook de hele dag op straat te vinden. Een vrouw vertelt enthousiast: "De ramen moesten toch nodig weer eens gelapt worden. Ik vind het mooi dat het zo kan." Al met al was het een prachtige zonnige Nieuwjaarsdag.

Waar is de mol? (05-01-2007)

2012-01-01T18:29:00.001-08:00

Hoe fijn! Wie is de Mol is weer begonnen! Helaas kon ik meteen de eerste aflevering al niet kijken. Gelukkig wordt de Mol herhaald op maandag om 15.05u op Nederland 1, maar is de laatste aflevering dezelfde avond nog op www.uitzendinggemist.nl te vinden en zijn alle afleveringen (ook van de vorige serie) op www.tvopjepc.nl te vinden.

Verder was de mol gisteravond nog niet heel duidelijk in Thailand aanwezig.

Wíe de mol is, is gelukkig nog een groot raadsel. Behalve voor de fanatieke kijkers van het Wie is de Mol-forum, die het voordat de eerste aflevering ook maar geweest was, al dachten op te maken uit interviews en foto's, maar die nu, aan de hand van gekleurde petjes, gehaktbalverhalen, afwijkende houding van de vingers van bepaalde personen op bepaalde foto's en ondergaande zonnen op t-shirts, de mol zeker al gevonden hebben. Zie het Wie is de Mol forum voor meer grappige en doorslaggevende theorieën.

Luiste(r)dagen (31-12-2006)

2012-01-01T18:27:00.001-08:00

Toen ik net schreef dat Nederlanders steeds luier worden, vroeg ik me ineens af of dat wel de goede vergroting was. Lui - luier - luist?

Hoe dan ook, deze laatste dagen van het jaar zijn voor sommige mensen de luiste dagen, want je kan lekker op de bank zitten en de Top 2000 luisteren. Voor anderen zijn het de luisterdagen, want waar je ook gaat, je hoort de Top 2000. En dat is best handig, want dan kan je later met het overzicht per uur nagaan hoe laat en hoe lang (hoeveel liedjes) je ergens was.

Zo werd ik vrijdag bij Stiekem gedanst van Toontje Lager wakker en stond ik ongeveer op toen Steve Miller Band met Fly like an eagle werd gedraaid. De echte kenners weten meteen hoe laat dit was. Bij People are strange van The Doors ging ik de deur uit om pasfoto's te laten maken en daarna, in het postkantoor om te halen wat alle studenten op die dag in het postkantoor haalden, hoorde ik Lay Lady Lay van Bob Dylan. Dan kan je dus weer ongeveer uitrekenen hoe lang het wel niet duurde om pasfoto's te maken, waar ik redelijk boos en ongezellig opsta, maar m'n oren helaas niet.

Ik hoop dat bij sommige mensen de radio de hele week (2000 liedjes) aanstaat en de televisie maximaal een uurtje (of ongeveer 10 liedjes) per dag. Dat de radio nooit uitgaat, maar bij slechte liedjes alleen even zachter. Dat mensen de hele nacht (70 liedjes) wakker zijn, of desnoods hun wekker zetten, om dat éne liedje te horen. Ik kan me ook zeker 30 liedjes vermaken met verhalen lezen op www.radio2.nl. Sommige mensen schrijven hun herinneringen zo spannend op, dat je weet dat er nog een veel mooier verhaal schuilgaat achter de kortbondige van emotie schuimende zin. ZoalsWilliam bijvoorbeeld, over The Final Countdown van het leukste deel van Europe:

"dat was het eerste liedje toen ik mijn eigen drive-inn show draaide wat helemaal verkeerd afliep"

Prachtige herinneringen.

Mijn herinneringen aan mijn luisterdag vandaag: wakker worden als de Bee Gees met Staying alive beneden worden gedraaid, toen zelf radio luisteren, een beetje op de computer, even in de auto, op de mp3 speler in de trein en dan weer op de radio thuis. Dat oude muziek leeft wist ik al, maar soms vraag ik me wel af of er nog genoeg radioluisteraars zijn.
Maar tijdens deze dagen blijkt dat de radio leeft! Ook al is dat dan op computer, televisie of mp3 speler. Lang leve de luiste(r)dagen van het jaar!

Topdagen (31-12-2006)

2012-01-01T18:26:00.001-08:00

Hè, wat een nare titel. Alsof ik de afgelopen dagen heel erg actief ben geweest. Het waren natuurlijk wel weer recordtijden, zo laat kroop ik in bed en zo laat nieuwe en inmiddels oude dagen begonnen. Maar om nou te zeggen dat ik er intussen een actief leven op nahield, nee. Maar het schijnt zo te horen. Van verschillende kanten hoor ik dat men zo'n heerlijke, rustige, luie kerst op de bank heeft gehad. Met af en toe een kerstkransje dat binnen handbereik hing. De Nederlandse feestvierder wordt steeds luier en koopt daarom steeds kleinere kerstboompjes, zodat er ook moeiteloos kerstkransjes in de hogere regionen van de boom kunnen worden opgehangen en nog makkelijker weer opgegeten kunnen worden, las ik. Maar we zijn ozo traditiegetrouw, want je kan de kransjes ook direct uit de zak eten en dat doen wij niet hoor.

Naast bankzitten werd er twee keer voor kerkganger gespeeld, één keer bij een ongedwongen gezellige kerkdienst waar een mooi lang verhaal uit het hoofd werd verteld en de kartonnen schaapjes voor het vierde jaar werden hergebruikt, en één keer bij een iets traditionelere kerkdienst in eigen dorp, waar ik me vermaakte met het bespieden van ineens heel groot geworden basisschoolgenoten en het meemompelen met het Onze Vader in het Fries.
Er werd ook nog een pittig kerstdiner gemaakt dat verre van op de bank werd opgegeten. Het mooie servies en het luxe bestek mochten natuurlijk niet in de afwasmachine, want dan zouden we volgend jaar zo schrikken als het weer uit de kast kwam. Er werd ook nog een rokje genaaid. Je zou nog bijna ongerust worden over het aantal bankuren dat ik heb gedraaid deze kerst, maar ik kan je gerust stellen. Het is immers geen winter, dus dan zijn de kerstdagen lang.

Ik had al met al geen tijd om hier iets te schrijven. Nu heb ik alle tijd van de wereld, of toch in ieder geval van het jaar. Met de titel wilde ik eigenlijk iets zeggen over de Top 2000, maar blijkbaar wilde ik toch liever iets over de kerstdagen kwijt. Dan wordt dat in het volgende stukje, dat hierboven komt te staan en dat je, afhankelijk van je aanpak bij het lezen van weblogs, misschien al hebt gelezen.